നിർമ്മല എന്ന നാല്പത്തഞ്ചുകാരിയുടെ ഉള്ളിൽ ചെറുപ്പത്തിലേ കൂടു കൂട്ടിയതാണ് ഒരുതരം ഭയം. ചുറ്റുമുള്ള ലോകം തനിക്ക് ചുറ്റും തകർന്നുവീഴുമോ എന്ന പേടി. പ്രായം കൂടി, കല്യാണം കഴിഞ്ഞ് മൂന്ന് മക്കളുടെ അമ്മയായിട്ടും ആ ഉള്ളിലെ ഭയം അവളെ വിട്ടുപോയില്ല; പകരം കൂടുതൽ ശക്തമായി വളരുകയാണുണ്ടായത്.
വീട്ടിൽ എല്ലാവരും അവരെ "പല്ലി" എന്നാണ് കളിയാക്കി വിളിക്കുന്നത്, സ്വന്തം മക്കൾ പോലും. പല്ലി താങ്ങിയാൽ മാത്രമേ ചുമര് ഇടിഞ്ഞു വീഴാതെ നിൽക്കുകയുള്ളൂ എന്ന് കരുതുന്ന ഒരു പാവം നിഷ്കളങ്കയായ പല്ലി! താൻ മാറിനിന്നാൽ കുടുംബമാകുന്ന ഈ വീട് തകർന്നുപോകുമെന്നും, താൻ ഇടപെട്ടില്ലെങ്കിൽ എല്ലാവരുടെയും ജീവിതത്തിൽ വലിയ അപകടങ്ങൾ സംഭവിക്കുമെന്നും നിർമ്മല ആത്മാർത്ഥമായി വിശ്വസിച്ചിരുന്നു.
സാധാരണക്കാരെ സംബന്ധിച്ച് ബസ് യാത്രയെന്നാൽ ജാലകത്തിലൂടെ പുറത്തെ കാഴ്ചകൾ കണ്ട് ആസ്വദിക്കാനുള്ള സമയമാണ്. എന്നാൽ നിർമ്മലയ്ക്ക് അത് ഒരു യുദ്ധക്കളമായിരുന്നു. ബസ് മുന്നോട്ട് കുതിക്കുമ്പോൾ, അപകടമൊന്നും സംഭവിക്കാതിരിക്കാൻ, ബസ് മറിയാതിരിക്കാൻ അവൾ മനസ്സുകൊണ്ട് സർവ്വശക്തിയുമെടുത്ത് ബ്രേക്ക് ചവിട്ടും. വണ്ടി നിയന്ത്രിക്കുന്നത് ഡ്രൈവറാണെങ്കിലും, തന്റെ ആ മനസ്സിന്റെ ശക്തിയിലാണ് ആ വണ്ടി സുരക്ഷിതമായി ഓടുന്നതെന്ന് ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് അവൾക്ക് തോന്നും. അപ്പോഴാണ് ഉള്ളിലെ ഉത്കണ്ഠയ്ക്ക് അല്പമെങ്കിലും ശമനം കിട്ടുന്നത്.
ഈ അരക്ഷിതാവസ്ഥ തന്നെയാണ് നിർമ്മലയുടെ കുടുംബജീവിതത്തിലും പ്രതിഫലിച്ചത്. ഭർത്താവിനോ മക്കൾക്കോ തനിയെ ശരിയായ തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് അവൾ ഉറച്ചു വിശ്വസിച്ചു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, വീട്ടിലെ ഓരോ ചെറിയ കാര്യങ്ങളിലും ഇടപെടാനും, സ്വന്തം ഇഷ്ടപ്രകാരം കാര്യങ്ങൾ നടത്തിക്കാനും നിർമ്മല നിരന്തരം ശ്രമിച്ചു. ചുമര് താങ്ങിനിർത്തുന്ന പല്ലിയെപ്പോലെ, കുടുംബത്തിലെ സകല ബാധ്യതകളും തന്റെ തലയിലാണെന്ന് അവൾ വെറുതെ ഭാരപ്പെട്ടു.
ആരെങ്കിലും നിർമ്മലയുടെ ഉപദേശം കേൾക്കാതെ സ്വന്തം വഴിക്ക് പോവുകയും, അതിൽ എന്തെങ്കിലും വീഴ്ച പറ്റുകയും ചെയ്താൽ നിർമ്മലയുടെ ഉള്ളിലെ ആ പഴയ ഭയം ദേഷ്യമായി പുറത്തുവരും. "ഞാൻ അന്നുതന്നെ പറഞ്ഞതല്ലേ! എന്റെ വാക്ക് കേട്ടില്ല, ഇനിയിപ്പോ അനുഭവിച്ചോ!" എന്ന് അവൾ കുറ്റപ്പെടുത്തും. സ്നേഹവും കരുതലുമാണ് താൻ നൽകുന്നതെന്ന് നിർമ്മല കരുതിയെങ്കിലും, കുടുംബാംഗങ്ങൾക്ക് അത് സഹിക്കാനാവാത്ത സമ്മർദ്ദവും നിയന്ത്രണങ്ങളുമായി മാറി. അങ്ങനെ അവരെല്ലാവരും ചേർന്ന് അവളെ "പല്ലി" എന്ന് വിളിച്ച് പരിഹസിക്കുകയും, വീടിനുള്ളിൽ തർക്കങ്ങളും അകൽച്ചയും പതിവാവുകയും ചെയ്തു.
യഥാർത്ഥത്തിൽ നിർമ്മല മറ്റുള്ളവരുടെ മേൽ ആധിപത്യം സ്ഥാപിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഒരു വ്യക്തിയായിരുന്നില്ല. മറിച്ച്, അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഉറഞ്ഞുകൂടിയ ഉത്കണ്ഠയെയും ഭയത്തെയും പ്രതിരോധിക്കാൻ അവൾ കണ്ടുപിടിച്ച ഒരു മാർഗ്ഗമായിരുന്നു ഈ 'നിയന്ത്രണം'.
നിർമ്മലയെ പൂർണ്ണമായി മനസ്സിലാക്കണമെങ്കിൽ അവളുടെ ചെറുപ്പകാലത്തേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെല്ലേണ്ടതുണ്ട്. കുട്ടിക്കാലത്ത് അവൾ നേരിട്ട വല്ല ദുരനുഭവങ്ങളോ, അമിതമായ നിയന്ത്രണങ്ങളോ ആകാം അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഈ ഭയം വിതച്ചത്. ഇതിന് പിന്നിൽ ഒബ്സസീവ് ചിന്തകളോ, മറ്റ് ഉത്കണ്ഠാ രോഗങ്ങളോ ഉണ്ടോ എന്ന് കൂടുതൽ പരിശോധനകളിലൂടെ മാത്രമേ കണ്ടെത്താനാവൂ.
നിർമ്മലയെ സാധാരണ ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരികെ കൊണ്ടുവരാൻ കൗൺസിലിംഗിലൂടെ താഴെ പറയുന്ന വഴികളാണ് മുന്നിലുള്ളത്:
- ഭയത്തിന്റെ വേരുകൾ കണ്ടെത്തുക: ചെറുപ്പകാലത്ത് സുരക്ഷിതത്വമില്ലായ്മ ഉണ്ടാക്കിയ സംഭവങ്ങൾ എന്തൊക്കെയാണെന്ന് തിരിച്ചറിയുക.
- ചുമര് താങ്ങുന്ന ഭ്രമത്തിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിക്കുക: താൻ താങ്ങിനിർത്തിയില്ലെങ്കിലും ഈ ചുമര് (കുടുംബം) തകർന്നുപോകില്ലെന്നും, മറ്റുള്ളവരുടെ തീരുമാനങ്ങളിൽ എപ്പോഴും ഇടപെടേണ്ടതില്ലെന്നും അവളെ ബോധ്യപ്പെടുത്തുക.
- ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾ തിരിച്ചറിയുക: സ്വന്തം ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളും, വളർന്നുവന്ന മക്കളുടെയും ഭർത്താവിന്റെയും വ്യക്തിപരമായ സ്വാതന്ത്ര്യങ്ങളും തമ്മിലുള്ള വേർതിരിവ് മനസ്സിലാക്കിക്കുക.
- മനസ്സിന് വഴക്കം നൽകുക: കാര്യങ്ങൾ ഒന്നെങ്കിൽ പൂർണ്ണമായി ശരി, അല്ലെങ്കിൽ വലിയ തെറ്റ് എന്ന ചിന്താഗതി മാറ്റിയെടുക്കുക.
- മാനസിക പ്രതികരണങ്ങൾ കുറയ്ക്കുക: ബസ് യാത്രയിലും മറ്റും മനസ്സ് കൊണ്ട് നടത്തുന്ന ഇത്തരം ബലപ്രയോഗങ്ങൾ ഘട്ടംഘട്ടമായി ഒഴിവാക്കാൻ പരിശീലിപ്പിക്കുക.
- ആശയവിനിമയം മാറ്റിയെടുക്കുക: അധികാരം സ്ഥാപിക്കുന്ന സംസാരരീതിക്ക് പകരം "നിനക്ക് എന്റെ അഭിപ്രായം വേണമെന്നുണ്ടോ?" എന്ന രീതിയിൽ സ്നേഹത്തോടെയും സഹകരണത്തോടെയും സംസാരിക്കാൻ പഠിപ്പിക്കുക.
- മറ്റുള്ളവരുടെ തെറ്റുകളെ അംഗീകരിക്കുക: മക്കളും ഭർത്താവും സ്വന്തമായി തീരുമാനങ്ങളെടുക്കാനും, തെറ്റുകളിൽ നിന്ന് പഠിക്കാനും പ്രാപ്തരാണെന്ന് അംഗീകരിക്കാനുള്ള മനസ്സ് വളർത്തുക.
അവൾക്കായി ഓർമ്മയിൽ വെക്കാവുന്ന ഒരു പ്രധാന സന്ദേശം ഇതാണ്: "എന്റെ ഉത്തരവാദിത്തം എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ശരിയായ തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കുക എന്നതാണ്; അല്ലാതെ മറ്റുള്ളവരുടെ ജീവിതത്തിലെ എല്ലാ അപകടങ്ങളും തടയലോ ചുമര് ഇടിഞ്ഞു വീഴാതെ താങ്ങി നിർത്തലോ അല്ല."
നിർമ്മലയ്ക്ക് ദീർഘകാലമായി അനുഭവപ്പെടുന്ന ഈ അരക്ഷിതാവസ്ഥയും ഉത്കണ്ഠയും മാറ്റിയെടുക്കാൻ, കൃത്യമായ നിഗമനങ്ങളിൽ എത്തുന്നതിന് മുൻപ് കൂടുതൽ സൈക്കോളജിക്കൽ വിലയിരുത്തലുകൾ (Assessments) അത്യന്താപേക്ഷിതമാണ്.
No comments:
Post a Comment