മാര്ക്സിസവും കത്തോലിക്കസഭയും രണ്ടും ഒരേ നാണയത്തിന്റെ ഇരുവശങ്ങളാണെന്നാണ് എന്റെ എളിയ അഭിപ്രായവും നിരീക്ഷണവും. ഇതിന് ചില സൂചനകള് താഴെ നല്കുന്നു. നിങ്ങള്ക്ക് ഇതിനോട് യോജിക്കാം വിയോജിക്കാം. യോജിക്കുന്നവര്ക്ക് ഇതിനോട് കൂടുതല് കാര്യങ്ങള് ചേര്ക്കാവുന്നതാണ്.
എങ്ങിനെ ഉണ്ടായി?
യേശു ക്രിസ്തു / കാള് മാര്ക്സ് എന്നിവരുടെ പേരിലാണ് ഇവ രണ്ടും. (രണ്ടുപേര്ക്കും തടിയുണ്ട്) എങ്കിലും രണ്ടു നേതാക്കളും ഇതില് ഉത്തരവാദികള് അല്ല.
രണ്ടും വിദേശീയം.
ഭാരതത്തില് ചിലയിടങ്ങളില് മാത്രം വേരോടിയിരിക്കുന്ന സഭയും പാര്ട്ടിയും വിദേശീയം ആണ്. രണ്ടു കൂട്ടര്ക്കും ചെറിയ ശതമാനം ആളുകളെ മാത്രമെ ഇതിലേക്ക് ആകര്ഷിക്കാന് സാധിച്ചിട്ടുള്ളൂ. മത പരിവര്തനത്തിലൂടെയും അക്രമരാഷ്ട്രീയത്തിലൂടെയും അണികളെ/ വിശ്വാസികളെ പിടിച്ചെടുക്കാന് ഇരുവരും കാലാകാലങ്ങളായി ശ്രമിച്ചുവരുന്നു.
ലക്ഷ്യങ്ങള് ഒന്ന്:
മര്ദ്ദിതരെയും ചൂഷിതരെയും അധ്വാനിക്കുന്നവരെയും സഹായിക്കുക എന്നതായിരുന്നു രണ്ടു നേതാക്കളുടെയും ലക്ഷ്യം.വര്ഗ്ഗ ഭേദങ്ങളില്ലാത്ത സ്വര്ഗരാജ്യം സ്വപ്നം കണ്ടവരാണ് ക്രിസ്തുവും മാര്ക്സും.
പാളിപോയ പ്രവര്ത്തനം:
അദ്ധ്വനിക്കുന്നവനെ മറന്നു ധനികരുടെയും അധികാര വര്ഗ്ഗത്തിന്റെയും അടുക്കളയില് തിന്നു സുഖിക്കുന്നവരായിപ്പോയി ഇന്നത്തെ പ്രചാരകര്.
സ്വത്ത് സ്വരുക്കൂട്ടല്:
ഇന്നു കേരളത്തില് ഏറ്റവുമധികം സ്വത്തു സമ്പാദ്യങ്ങള് ഉള്ള രണ്ടു പ്രസ്ഥാനങ്ങള് സഭയും മാ. പാര്ട്ടിയും ആണ്. ഇതു ഭൂസ്വത്ത് ആയാലും കെട്ടിടങ്ങള് ആയാലും ശരിയാണ്.
സ്ഥാപന വല്കരണം:
സഭ നടത്തുന്ന സ്ഥാപനങ്ങള് ആശുപത്രികള്, സ്കൂളുകള്, കോളെജുകള് എന്നിവയാണ്. ആതുരസേവനം എന്നപേരില് പണമുണ്ടാക്കുകയാണ് ഈ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ ലക്ഷ്യം. പാര്ട്ടി നടത്തുന്നത് സഹകരണ സ്ഥാപനങ്ങള് ആണ്. രണ്ടിടത്തും [സ്കൂള്, സഹകരണ സംഘം] സര്ക്കാര് പണമാനോഴുകുന്നത്. എന്നാല് നിയമനങ്ങളില് കടുത്ത അഴിമതി നടത്തി ഇരു കൂട്ടരും വന് ലാഭമുണ്ടാക്കുന്നു.
വിശുദ്ധന്മാര്:/രക്തസാക്ഷികള് :
സഭ വിശുദ്ധന്മാരെ സൃഷ്ടിക്കുന്നതില് വളരെ മുന്പതിയില് ആണ്. നേര്ച്ച പെട്ടിയില് കാശ് വീഴാന് വിശുദ്ധന്മാര് വളരെ ആവശ്യമാണ്. പാര്ട്ടി സൃഷ്ടിക്കുന്നത് രക്തസാക്ഷികളെ ആണ്. രണ്ടിടത്തും ആള്ദൈവങ്ങള് അത്യാവശ്യമാണ്. കവലകള് തോറും കപ്പേള/ കുരിശ്/ കൊടിമരം/ പ്രതിമകള് എന്നിവ തീര്ക്കുന്നതില് രണ്ടുകൂട്ടരും മത്സരത്തിലും ആണ്.
മൂലധനം:
സഭയുടെയും മാ. പാര്ട്ടിയുടെയും ആസ്തികള് എത്രയെന്നു തിട്ടപ്പെടുത്തുക ബുദ്ധിമുട്ടാണ്. ഏത് കള്ളന്റെ കയ്യില് നിന്നും സംഭാവന സ്വീകരിക്കാനും അതുകൊണ്ട് മണിമന്ദിരങ്ങള് കേട്ടിപോക്കാന് മിടുക്കരാണിരുവരും.
കേഡര് പ്രവര്ത്തന ശൈലി.
ഒരിടത്ത് കുടുംബ കൂട്ടയ്മയാണെങ്കില് മറു വശത്ത് ലോക്കല് (അയല്കൂട്ടം) കമ്മറ്റി ഉണ്ട്. പിന്നെ പല തലങ്ങളില് പല കമ്മറ്റികള്, മീറ്റിങ്ങുകള് . . . ഏറ്റവും മുകളില് ഒരു മെത്രാന് / പാര്ട്ടി സെക്രട്ടെരി. അനുസരണയുള്ള കുഞ്ഞാടുകള് ആണ് ഇരുവരുടെയും ശക്തി. 'മഞ്ഞ' എന്ന് പറഞ്ഞാല് 'മഞ്ഞ' എന്ന് ഏറ്റു പറയാന് ലക്ഷം ലക്ഷം പിന്നാലെ.
സാമൂഹ്യനീതി / മനുഷ്യനന്മ:
നീതി, നന്മ എന്നൊക്കെ അടിക്കടി പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരിക്കുകയും അനീതിയും അക്രമവും പ്രവര്ത്തിക്കുകയും ആണ് രണ്ടു പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെയും മുഖമുദ്ര.
തുല്യ ദു:ഖിതര്?
ഇന്ത്യയില് കാര്യമായ വേരോടിക്കാന് കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല എന്നതില് രണ്ടുകൂട്ടരും തുല്യദു:ഖിതരാണ്. എങ്കിലും സമ്പത്തും സ്ഥാപനങ്ങളും അധികാരവും ആവശ്യത്തിലധികം കയ്യാളാന് ആയി എന്ന് സമാധാനിക്കാം.
മാധ്യമ വാഴ്ച:
സഭയ്ക്ക് ദീപികയും ശാലോം ടി.വിയും പാര്ട്ടിക്ക് ദേശാഭിമാനിയും കൈരളി ടി.വിയും. പിന്നെയും ഉണ്ട് ധാരാളം പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങള്. ഏത് സംഭവത്തിന്റെയും ഒരു വശം മാത്രം കാണുന്ന കുറെ എഴുത്തുകാരും. വാര്ത്തകള് വളച്ചോടിക്കുക എന്നതില് വിദഗ്ദരാണീഈ പത്രങ്ങള്.
വൈരുദ്ധ്യാത്മകം:
എകലോക സമഭാവന, സര്വ്വ സാഹോദര്യത്വം, മനുഷ്യ നന്മ എന്നിവയൊക്കെയാണ് ക്രിസ്തുവും മാര്ക്സും പഠിപ്പിച്ചതെങ്കിലും അസഹിഷ്ണുത, ധന/ അധികാര ആര്ത്തി എന്നിവമൂലം മനുഷ്യനന്മ ചെയ്യാനുള്ള അവസരങ്ങള് കുറഞ്ഞു വരുന്നു.
വിപ്ലവം:
വിപ്ലവം പറയാന് മാത്രമുള്ളതാണ്. യേശു ക്രിസ്തു പഠിപ്പിച്ചതും വിപ്ലവം ആണ്. പ്രാര്ത്ഥന /കവലപ്രസംഗം എന്നിവയില് ഒതുങ്ങിപോയ വിപ്ലവം എന്താണെന്നു പോലും മനസ്സിലാക്കന് ഇരുകൂട്ടര്ക്കും കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല.
മൊത്തത്തില് പറഞ്ഞാല് സഭയും മാ. പാര്ടിയും കടുത്ത ശത്രുക്കള് ആണെന്ന് തോന്നുമെങ്കിലും അടിസ്ഥാനപരമായി രണ്ടുകൂട്ടരും ഒരേ തൂവല് പക്ഷികളാണ്. പുറമെ കാണിക്കുന്ന ശത്രുത ആണെന്കിലും പല കാര്യത്തിലും ഇരുവരും പരസ്പരം സഹായിച്ചിട്ടുണ്ട്. സഹായിക്കുന്നുമുണ്ട്. (ആരാ എയിഡ്ഡ്ഡ് സ്കൂളുകളില് സര്ക്കാര് ശമ്പളം ആദ്യമായി നടപ്പിലാക്കിയത്?)നമ്മുടെ നിത്യ ജീവിതത്തിലും ഇങ്ങനെ തന്നെയാണ്. പരസ്യമായി ചീത്ത വിളിക്കുന്ന പലരും അത് ചെയ്യുന്നത് ആളുകളുടെ കണ്ണില് പൊടിയിടാനാണ്.
Tuesday, October 07, 2008
Tuesday, September 30, 2008
അവിടുത്തെ കാരുണ്യം അനന്തമാണ്.
ഇന്നലെ ഞായറാഴ്ച [സെപ്ത: 28] പുറത്തിറങ്ങാതെ കഴിഞ്ഞുപോയി. അജിത ശനിയാഴ്ച വന്ന് തിങ്കളാഴ്ച പോകുന്നതിനാല് ഞായറാഴ്ച വീട്ടില് തന്നെയിരിക്കാമെന്നുവച്ചു. മനുകുട്ടനാണെങ്കില് അമ്മച്ചിവന്നാല് പിന്നെ ഉറക്കം പോലും ഇല്ല. അങ്ങിനെ നാലുമണിക്കുള്ള ചായകുടി കഴിഞ്ഞു മനു മിറ്റത്ത് കളിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഇടക്ക് എന്റെ മൊബൈലില് ഒരു കോള് വന്നു. സംസാരിച്ചതിനുശേഷം മോബൈല് മനുകുട്ടന് വാങ്ങിയെടുത്തു, അവനതില് പാട്ടു വച്ചുകൊടുത്തു. ആശാന് അതും ചെവിയില് വച്ച് നടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എല്ലാവരും വീട്ടിലുണ്ട്, അപ്പച്ചന്, അമ്മച്ചി, അനിയത്തി, അനിയത്തിയുടെ രണ്ടു കുട്ടികള്, ഞാന് & അജിത.
അജിത അടുക്കളയില് ആയിരുന്നു. മനുക്കുട്ടന് പടിഞ്ഞാറെ മിറ്റത്തു നിന്നും കിഴക്കേ മിറ്റത്തേക്കും തിരിച്ചും നടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ചെവിയില് അമര്ത്തിപിടിച്ച മൊബൈലില് നിന്നും പാട്ടും കേട്ടുകൊണ്ട്. . . പെട്ടെന്ന് ആളെ കാണാതായി!!! 'വാനിഷിങ്ങ്‘ എന്നുപറയുന്ന പോലെ. മനു എവിടെ എന്ന് അനിയത്തിയാണ് ആദ്യം ചോദിച്ചത്. ഞാന് ആദ്യം പടിഞ്ഞാറെ മുട്ടത്തു നോക്കി, അവിടെയില്ല? കിഴക്കെപ്രത്ത് കാണുമെന്നു കരുതി. അവിടെ ചെന്നപ്പോള് അവിടെയും ആളില്ല??!! ആദി ലേശം കയറി തുടങ്ങി, വീടിനു ചുറ്റും ഓട്ടത്തില് പ്രദക്ഷിണം വച്ചു. ഇല്ല ആള് അവിടെയെങ്ങും ഇല്ല!!! അമ്മച്ചി ആര്ഷ മോളുമായി [അനിയത്തിയുടെ കുട്ടി] ഇതിനിടെ ‘ടെറസ്സിന്റെ’ മുകളിലേക്ക് കയറി പോയിരുന്നു. അമ്മച്ചിയുടെ ശബ്ദം കേട്ടാണ് മുകളിക്ക് നോക്കിയത്. ധാ . . . അപ്പോള് ടെറസ്സിന്റെ താഴെ ‘സണ് ഷേഡില്’ കൂടി ഒരാള് മൊബൈല് ഫോണും ചെവിയില് വച്ചു മന്ദം മന്ദം . . . നടന്നു നീങ്ങുന്നു!!! ഒരു നിമിഷം സ്തംഭിച്ചുപോയി. അപ്പോഴേക്കും അമ്മച്ചി മുകളില് നിന്നെത്തി അവനെ പിടിച്ചിരുന്നു. ഞാന് ഓടി ഗോവണി വഴി മുകളിലെത്തി. അമ്മച്ചി വിറക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവനോ ... പാട്ടില് മുഴുകിയിരിക്കുന്നു. ഞാനും മനുക്കുട്ടനുമായി പതുക്കെ നടന്നു പടികളിറങ്ങി. ‘സണ് ഷേഡില്’ നടക്കുമ്പോള് എന്റെ കാലുകള് വിറക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാല് അവന് ഇതൊന്നും അറിയുന്നതേയില്ല. എല്ലാവരും അന്ധാളിച്ചിരിക്കുന്നു. അപ്പോഴും അവന് പാട്ടുകെട്ടുകൊണ്ട് നടക്കുകയായിരുന്നു!!!
മുകളിലേക്കുള്ള പടികള് തുറന്നു കിടക്കുകയാണെങ്കിലും ഇതുവരെ കുട്ടികളാരും അങ്ങോട്ടേക്ക് കയറാറുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഇടക്ക് അമ്മച്ചി മുകളിലേക്ക് കയറി പോകുന്നത് അവന് കണ്ടിരിക്കണം. അതാണു ആശാന് കൂളായി മുകളിലേക്ക് കയറിയത്. ആരുമില്ലാത്തെ സ്ഥലത്തേക്ക് അവന് പോകാറില്ല. ഗേറ്റിനടുത്തേക്ക് നടക്കുമ്പോള് പോലും ആരെങ്കിലും കൂടെയുണ്ടോയെന്ന് തിരിഞ്ഞ് നോക്കും. ആരും ഇല്ല എന്നുതോന്നിയാല് തിരികെപോരുകയാണ് പതിവ്.
കുളിമുറിയില് ബക്കറ്റില് വീണകുട്ടികളെക്കുറിച്ച് പത്രത്താളുകളില് വായിക്കുമ്പോള് ‘ഇതെന്താ വീട്ടുകാര്ക്ക് ഇത്ര ശ്രദ്ധയില്ലേ’ എന്ന് തോന്നാറുണ്ട്. ഇന്നലെ മനസ്സിലായി - അല്പം ശ്രദ്ധതെറ്റിയാല് മതി; അപകടം ഓടിയെത്താന് എന്നു. നിമിഷങ്ങള് മതി ഇവിടെ പലതും സംഭവിക്കാന്…
ദൈവത്തിനു സ്തുതി, അവിടുത്തെ കാരുണ്യം വലുതാകുന്നു!!
അജിത അടുക്കളയില് ആയിരുന്നു. മനുക്കുട്ടന് പടിഞ്ഞാറെ മിറ്റത്തു നിന്നും കിഴക്കേ മിറ്റത്തേക്കും തിരിച്ചും നടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ചെവിയില് അമര്ത്തിപിടിച്ച മൊബൈലില് നിന്നും പാട്ടും കേട്ടുകൊണ്ട്. . . പെട്ടെന്ന് ആളെ കാണാതായി!!! 'വാനിഷിങ്ങ്‘ എന്നുപറയുന്ന പോലെ. മനു എവിടെ എന്ന് അനിയത്തിയാണ് ആദ്യം ചോദിച്ചത്. ഞാന് ആദ്യം പടിഞ്ഞാറെ മുട്ടത്തു നോക്കി, അവിടെയില്ല? കിഴക്കെപ്രത്ത് കാണുമെന്നു കരുതി. അവിടെ ചെന്നപ്പോള് അവിടെയും ആളില്ല??!! ആദി ലേശം കയറി തുടങ്ങി, വീടിനു ചുറ്റും ഓട്ടത്തില് പ്രദക്ഷിണം വച്ചു. ഇല്ല ആള് അവിടെയെങ്ങും ഇല്ല!!! അമ്മച്ചി ആര്ഷ മോളുമായി [അനിയത്തിയുടെ കുട്ടി] ഇതിനിടെ ‘ടെറസ്സിന്റെ’ മുകളിലേക്ക് കയറി പോയിരുന്നു. അമ്മച്ചിയുടെ ശബ്ദം കേട്ടാണ് മുകളിക്ക് നോക്കിയത്. ധാ . . . അപ്പോള് ടെറസ്സിന്റെ താഴെ ‘സണ് ഷേഡില്’ കൂടി ഒരാള് മൊബൈല് ഫോണും ചെവിയില് വച്ചു മന്ദം മന്ദം . . . നടന്നു നീങ്ങുന്നു!!! ഒരു നിമിഷം സ്തംഭിച്ചുപോയി. അപ്പോഴേക്കും അമ്മച്ചി മുകളില് നിന്നെത്തി അവനെ പിടിച്ചിരുന്നു. ഞാന് ഓടി ഗോവണി വഴി മുകളിലെത്തി. അമ്മച്ചി വിറക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവനോ ... പാട്ടില് മുഴുകിയിരിക്കുന്നു. ഞാനും മനുക്കുട്ടനുമായി പതുക്കെ നടന്നു പടികളിറങ്ങി. ‘സണ് ഷേഡില്’ നടക്കുമ്പോള് എന്റെ കാലുകള് വിറക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാല് അവന് ഇതൊന്നും അറിയുന്നതേയില്ല. എല്ലാവരും അന്ധാളിച്ചിരിക്കുന്നു. അപ്പോഴും അവന് പാട്ടുകെട്ടുകൊണ്ട് നടക്കുകയായിരുന്നു!!!
മുകളിലേക്കുള്ള പടികള് തുറന്നു കിടക്കുകയാണെങ്കിലും ഇതുവരെ കുട്ടികളാരും അങ്ങോട്ടേക്ക് കയറാറുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഇടക്ക് അമ്മച്ചി മുകളിലേക്ക് കയറി പോകുന്നത് അവന് കണ്ടിരിക്കണം. അതാണു ആശാന് കൂളായി മുകളിലേക്ക് കയറിയത്. ആരുമില്ലാത്തെ സ്ഥലത്തേക്ക് അവന് പോകാറില്ല. ഗേറ്റിനടുത്തേക്ക് നടക്കുമ്പോള് പോലും ആരെങ്കിലും കൂടെയുണ്ടോയെന്ന് തിരിഞ്ഞ് നോക്കും. ആരും ഇല്ല എന്നുതോന്നിയാല് തിരികെപോരുകയാണ് പതിവ്.
കുളിമുറിയില് ബക്കറ്റില് വീണകുട്ടികളെക്കുറിച്ച് പത്രത്താളുകളില് വായിക്കുമ്പോള് ‘ഇതെന്താ വീട്ടുകാര്ക്ക് ഇത്ര ശ്രദ്ധയില്ലേ’ എന്ന് തോന്നാറുണ്ട്. ഇന്നലെ മനസ്സിലായി - അല്പം ശ്രദ്ധതെറ്റിയാല് മതി; അപകടം ഓടിയെത്താന് എന്നു. നിമിഷങ്ങള് മതി ഇവിടെ പലതും സംഭവിക്കാന്…
ദൈവത്തിനു സ്തുതി, അവിടുത്തെ കാരുണ്യം വലുതാകുന്നു!!
Wednesday, September 24, 2008
ദൈവം ഉണ്ടോ? “ഉണ്ട്” - അന്പേ ശിവം
ദൈവം എന്നത് ഈ പ്രപഞ്ചത്തെ നയിക്കുന്ന ഒരദൃശ്യശക്തിയാണ് - ഇതാണ് എന്റെ തോന്നല്।
ദൈവത്തെ കാണാന് സാധിക്കില്ല; എന്നാല് അറിയാന് സാധിക്കും - ഇതാണ് എന്റെ അനുഭവം।
നാലഞ്ചുവര്ഷങ്ങള്ക്കുമുന്പ്, ഞാന് മദ്രാസ്സില് ജോലിനൊക്കുന്നസമയം। ‘മാര്ക്കറ്റ് റിസര്ച്ച്’ ആണു ജോലി, അതായത് യാത്രകളും സര്വേകളും തന്നെ - മാസം മുഴുവന് പല പട്ടണങ്ങളിലും ചുറ്റിക്കറങ്ങി ആവശ്യത്തിനു ‘ഡേറ്റാ’ ശേഖരിച്ച് ഞങ്ങളുടേ കമ്പനിയുടെ ആസ്ഥാനത്തേക്ക് അയച്ചുകൊടുക്കും। അവരത് ചെത്തിമിനുക്കി വിറ്റ് കാശാക്കും। ഇങ്ങിനെയാണു ഞാന് 5 - 6 വര്ഷം കഞ്ഞികുടിച്ചിരുന്നത്। കമ്പനിയുടെ പേര്: ‘ഓ.ആര്.ജി -ഐ.എം.എസ്.’ (ഇപ്പൊ A C Nielson)
2002 -ല് ഒരു മാര്ച്ചിലാണു സംഭവം। ഒരു സുപ്രധാന സര്വ്വേ പൂര്ത്തിയാക്കുന്നതിനായി ഞാന് എന്റെ ബൈക്കില് തമിഴ്നാട്ടിലെ 8-10 ടൌണുകളില് യാത്രചെയ്യാന് തീരുമാനിച്ചു। പോണ്ടിച്ചേരി, കഡല്ലൂര്, മായാവാരം, കുംഭകോണം, ചിദംബരം,തഞ്ചാവൂര്, തിരുച്ചി . . . മദ്രാസ്സില് നിന്നും ഒരു ഞായറാഴ്ച വൈകുന്നേരം പുറപ്പെട്ടു, കൂടെ എന്റെ ബോസ്സ് ശങ്കറും ഉണ്ടായിരുന്നു.
പോണ്ടിച്ചേരി, തിരുച്ചി, തഞ്ചാവൂര് . . . എല്ലാ ടൌണ്സും ഭംഗിയായി പൂര്ത്തിയാക്കി। ശങ്കര് പോണ്ടിച്ചേരിയില് നിന്നുതന്നെ മടങ്ങിയിരുന്നു। പിന്നെ ഞാന് ഒറ്റയ്കായിരുന്നു തമിഴ് പര്യടനം। വൈകുന്നേരങ്ങളില് ഗ്രാമങ്ങളില് കൂടി വണ്ടിയോടിച്ച് യാത്രചെയ്യുക നല്ലൊരനുഭവമാണ്। തമിഴ്നാടിന്റെ ഭൂരിഭാഗവും കൃഷിയിടങ്ങളാണല്ലോ। വൈകിട്ട് കൃഷിപ്പണിക്കാര് വയലോലകളില് നിന്നും കയറി തലച്ചുമടുമായി നടന്നുനീങ്ങുന്നതുകാണാം। ഈ സര്വ്വേ ഒരു സെന്സസ് ജോലിയാണ് - അതായത് നമ്മുടെ ജനസംഖ്യാ കണക്കെടുപ്പുപോലെ। വീട് വീടാന്തരം കയറുന്നതിനുപകരം ചില കടകളുടെ കണക്കെടുപ്പാണ്। പലയിടത്തും 50 മുതല് 100 വരെ സന്ദര്ശനം നടത്തണം। അതുകൊണ്ടാണ് ഇത്തിരി റിസ്കാണെങ്കിലും ബൈക്കില് തന്നെ ഈ സ്ഥലങ്ങളെല്ലാം കറങ്ങാന് തീരുമാനിച്ചത്।
തിരുച്ചിയും കഴിഞ്ഞു। രണ്ടാഴ്ചയിലധികമായി ഈ കറക്കം। മുന്നൂറോളം ‘മരുന്ന് മൊത്തവിതരണക്കാരെ’ (Pharmaceutical Wholesale Distributors) സന്ദര്ശിച്ച് ഡേറ്റകളക്ഷന് നടത്തി। ഇനി തിരിച്ച് മദ്രാസ്സിലേക്ക്। വൈകിട്ട് നാലുമണിക്ക് തിരുച്ചിയില് നിന്നും തിരിച്ചു। ഏകദേശം നാലു-നാലര മണിക്കൂര് യാത്രചെയ്താല് പോണ്ടിച്ചേരിയില് എത്താം। അവിടെ ഏതെങ്കിലും നല്ല ഹോട്ടലില് റൂമെടുത്ത് കിടന്നുറങ്ങി രാവിലെ തുടര് യാത്രചെയ്ത് മദ്രാസ്സിലെത്താം എന്നതായിരുന്നു പ്ലാന്।
ഏകദേശം എട്ട് മണിക്ക് വില്ലുപുരം എത്തി। ബൈക്കുനിര്ത്തി ഒരു ചായകൂടി കുടിച്ചു। പേഴ്സ് കാലിയായിരുന്നു। പത്തോ ഇരുപതോ രൂപകാണും। സാരമില്ല, അരമണിക്കൂര് സമയം കൂടി യാത്രചെയ്താല് പോണ്ടിച്ചേരി ആയി। ആദ്യം എ।ടി।എം, പണമെടുത്തിട്ട് ഹോട്ടല്, പിന്നെ കുളിച്ച് ഒന്നുരണ്ട് ബിയര് അകത്താക്കി ശാപ്പാടും കഴിച്ച് സുഖമായുറങ്ങാം। । । സ്വപ്നം കണ്ട് പാട്ടൊക്കെ പാടിയായിരുന്നു ഞാന് ബൈക്കോടിച്ചിരുന്നത്। കാരണം ഒരു ദീര്ഘദൂര-ദീര്ഘദിന ട്രിപ്പിന്റെ പരിസമാപ്തിയാണിത്। ഒട്ടും ബോറടിച്ചില്ല; പണിയെല്ലാം കഴിഞ്ഞതിനാല് രണ്ടുദിവസം വിശ്രമിക്കാം।
വില്ലുപുരത്തുനിന്നും കൂടിവന്നാല് മുപ്പത്തിയഞ്ചുകിലോമീറ്റര്। പോണ്ടിച്ചേരിയിലെത്താനുള്ള ത്രില്ലിലായിരുന്നു ഞാന്। കുറച്ച് ദൂരം വന്നു. വലവനൂര് എന്ന ഊരില് എത്തിയപ്പോഴാണ് ആ ദുരന്തം സംഭവിവിച്ചത്. എതിരേ വന്ന ഒരു ‘പാണ്ടി ലോറി’ എന്നെയും വണ്ടിയേയും തട്ടിയിട്ടു. എന്താണു സംഭവിച്ചതെന്ന് ഇന്നും കൃത്യമായി ഓര്മ്മയില്ല। എതിരേ ഒരു മരുതിക്കാര് വരുന്നു, അതിനെ ഓവര്ട്ടേക്ക് ചെയ്ത് ദാ . . . ഒരു പാണ്ടില്ലോറീീീീീീ !!!!!!!! എന്റെ മുന്പിലാണെങ്കില് റോഡുപണിക്കുള്ള മണ്ണിറക്കിയിട്ടിരിക്കുന്നകൂമ്പാരം। പൂഴിമണ്ണില് എന്റെ ‘ബജാജ് ബോക്സര്’ തെന്നിത്തെറിച്ചില്ലെങ്കിലേ അത്ഭുതമുള്ളൂ। ഹെല്മെറ്റ് വച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു, അത് തലയടക്കം ലോറിയുടെ സൈഡ് ബോഡിയില് തട്ടി ഞാന് ഇടത്തോട്ട് വീണു! ബൈക്കിന്റെ മുന് ചക്രം ലോറിയുടെ വീലിനടിയില് പെട്ട് ഞെരിഞ്ഞു; ഞാന് പൂഴിമണ്ണില് കുളിച്ച് കിടക്കുന്നു। കാര്യമായ പരിക്കൊന്നും ഇല്ല, എങ്കിലും എഴുന്നേറ്റ് നില്കാന് കഴിയുന്നില്ല। ഇടതുകാലിന് അടികിട്ടിയിട്ടുണ്ട്। ഇടതുകാല് നിലത്ത് കുത്തിയതിന്റെ ആഘാതവുമാവാം। ഒരു വിജന പ്രദേശം; ഞാന് വഴിയരുകില് കിടന്നാല് ആ രാത്രിയില് ആരും അറിയുകെയേയില്ല। എങ്കിലും ലോറി നിറിത്തു ഡ്രൈവര് ഇറങ്ങി വന്നു, മാരുതി കാര് നിറുത്തി ഒരാള് ഇറങ്ങി വന്നു, ഇന്നെയും ആരോ വഴിയാത്രക്കാര് ഓടിയെത്തി। ഒരുകുപ്പി തണുത്ത മിനറല് വാട്ടര് ആരോ കൊണ്ടുവന്നു തന്നു। (ആപ്പോള് അതെവിറ്റേന്നു വന്നു എന്നത്ഭുതം!) ഹാവു, ആശ്വാസമായ । । । വസ്ത്രത്തിലാകെ ചുമന്നപൂഴിമണ്ണ്। മാരുതിക്കാറില് അവരെന്നെ കയറ്റി അടുത്തുള്ള ജംഗ്ഷനില് ഒരു ഡോക്ടറുടെ അടുത്തെത്തിച്ചു। (മലയാളിയാണെന്നതിന്റെ എല്ലാവിധ പ്രത്യേക പരിഗണനയും അന്നാട്ടുകാരില് നിന്നും കിട്ടി; നമ്മളാണെങ്കിലോ?) ഞാനാണെങ്കില് വേദനകൊണ്ട് പിടയുന്നു - ഒരു കാലില്ലാത്തതുപോലെ തൊന്നുന്നു। ഡോക്ടര് പ്രാഥമീകപരിശോധനകള് നടത്തി ഒരു കുത്തിവയ്പ്പും തന്നിട്ട്, ഒരു കുറിപ്പുനല്കി (ചീഫ് ഡോക്ടര്ക്ക്) പോണ്ടിച്ചേരി ജെനെറല് ആശുപത്രിയിലേക്ക് അയച്ചു। ഇതിനിടയില് ആരൊക്കെയോ ഡോക്ടറുടെ ഫീസുകൊടുക്കുകയും (എന്റെ പേഴ്സ് കാലിയായിരുന്നല്ലോ) എന്റെ സുഹൃത്തിനെ മദ്രാസ്സില് വിളിച്ചറിയിക്കുകയും വണ്ടി അറേഞ്ച് ചെയ്ത് പോണ്ടിച്ചെരി ആശുപത്രിയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുകയും ചെയ്തു।
അവിടെപ്പോയി അഡ്മിറ്റായി। നല്ല ആശുപത്രി, പ്രൈവറ്റിനേക്കാള് വൃത്തിയും ഭംഗിയും!! ഇഞ്ചക്ഷന് ഏറ്റിരുന്നു; വേദന കുറഞ്ഞുവന്നു। കട്ടിലില് കിടന്ന പാടെ ഉറങ്ങിപ്പോയി। ഏകദേശം 3 മണി (രാത്രി) ആയിട്ടുണ്ടാവണം, എന്റെ സുഹൃത്തും സഹമുറിയനുമായ പദ്ദു [പത്മനാഭന്] മദ്രാസ്സില് നിന്നും ഓടിയെത്തിയിരിക്കുന്നു। എനിക്കു വലിയ ആശ്വാസമായി। അന്യനാട്ടില് ആദ്യമായി ഒരപകടത്തില് പെട്ടതിന്റെ പരവേശം എന്നിലുണ്ടായിരുന്നു। അതു മാറി। പിന്നെയും ഉറങ്ങി। അങ്ങിനെ രണ്ട് ദിവസം അവിടെക്കിടന്നു। അപ്പോള് ‘കണ്ണത്തില് മുത്തമിട്ടാല്‘ എന്ന തമിഴ് സിനിമയുടെ ഷൂട്ടിങ്ങ് [മാധവനും സിമ്രനും] അവിടെ നടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്റെ അടുത്ത് ഒരു കുട്ടികിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ദിണ്ടിവനത്തിനടുത്ത് ഒരപകടത്തില് പരിക്കേറ്റ്. അവളുടെ അച്ഛനും അമ്മയും അപകടസ്ഥലത്തുവച്ച് തന്നെ മരിച്ചുപോയി. പേരുകേട്ട 'പഞ്ചവടി പഞ്ചമുഖ ആഞ്ജനേയ' കോവിലില് തൊഴുവാന് പോയി ബൈക്കില് മടങ്ങുകയായിരുന്നു ആ കുടുംബം!! (ആ കുട്ടിയുടെ മുഖം കാണുമ്പോള് അവര്ക്കുപകരം എന്നെ എടുക്കാഞ്ഞതെന്തേ ഈശ്വരാ എന്നുഞാനറിയാതെതന്നെ ചോദിച്ചുപോയി.) മൂന്നാം ദിവസം കാലെത്തെ പ്ലസ്റ്ററിട്ട് ഞാന് മദ്രാസ്സിലേക്ക് പോന്നു. എന്റെ ഓഫീസ്സില് നിന്നും സുഹൃത്തുക്കള് വന്നിരുന്നു, ഒരു അംബാസിഡര് കാര് ഏര്പ്പാടാക്കി. മറ്റേ സുഹൃത്തുക്കളെ പിന്നീട് കണ്ടില്ല. മദ്രസ്സില് രണ്ടുദിവസം വിശ്രമിച്ചശേഷം (ട്രെയിന് ടിക്കറ്റ് ശരിയാകാന്) എര്ണാകുളത്തേക്ക് പോന്നു.
ആയിടയ്ക്ക് എന്റെ കസിന് മാത്ത്യൂസ് ലിസ്സിആശുപത്രിയില് ഫാര്മസിസ്റ്റ് ആയി ജോലിചെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഞാന് ചേട്ടനെ (മാത്രം) വിളിച്ച് കാര്യം പറഞ്ഞു. ചേട്ടന് റെയില് വേ സ്റ്റേഷനില് വണ്ടിവിളിച്ച് കാത്തുനില്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഞാന് വീട്ടില് വിളിച്ച് ‘ന്യുമോണിയാ’ ആയിട്ട് വരികയാണ്; ലിസ്സി ആശുപത്രിയില് കയറി ഡോക്ടറെ കണ്ടിട്ടേ വീട്ടിലേക്ക് വരൂ, എന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നു. ആശുപത്രിയില് എത്തിയശേഷം ചേട്ടന് വീട്ടില് വിളിച്ച് ‘ജോസിയെ അഡ്മിറ്റ് ചെയ്യാന് ഡോക്ടര് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്’ എന്നുപറഞ്ഞു. അതനുസരിച്ച് അമ്മച്ചി ഉച്ചത്തെ ചോറുമായി എത്തി. നല്ല ഉറക്കത്തിലായിരുന്ന ഞാന് ഒരു കരച്ചില് കേട്ടാണുണര്ന്നത്. നോക്കുമ്പോള് അമ്മച്ചി!! കാലിലെ പ്ലാസ്റ്റര് അത്രയ്ക്കുണ്ടായിരുന്നു. പിന്നെ വിശ്രമം, ആശുപത്രി, സ്റ്റ്രച്ചസ്സ് . . . നാലുമാസം അങ്ങിനെ പോയി. (എന്റെ ജീവിതത്തിലെ പ്രധാനമായ ഒരേട്.) ഗുരുതരമായ പരിക്കൊന്നും ഇല്ലാതെ തന്നെ. കാലിന്റെ മുട്ടിലെ ലിഗ്മെന്റ് വലിഞ്ഞ് പൊട്ടി -അത് സ്വാഭാവികമായി കൂടിച്ചേരാന് കാലെത്തെ (അരമുതല് പാദം വരെ) POP പ്ലാസ്റ്റര് ഇട്ടു. രണ്ടുമാസം കഴിഞ്ഞ് അതുപൊട്ടിക്കുമ്പോള് നടക്കാന് പറ്റുന്നില്ല! പിന്നെ ഫിസിയോതെറാപ്പിയും മറ്റും. അങ്ങിനെ മാസങ്ങള് നാലുകടന്നുപോയി.
തിരികെ മദ്രാസ്സിലെത്തുമ്പോള് എന്റെ ബൈക്ക് /ബൈക്കിന്റെ അവശിഷ്ടം വരവാലൂരിലെ നല്ല മനുഷ്യര് ഒരു പഴ്സല് ലോറിയില് കയറ്റി എത്തിച്ചിരുന്നു!! തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോള് ആ പാതയോരത്ത് പൂഴിയില് പൂണ്ട് കിടക്കുമ്പോള് എന്നെ പിടിച്ചെഴുന്നേല്പ്പിച്ചവര് ആരെല്ലാമായിരുന്നു?? എന്റെ വീട്ടുകാരോ സ്വന്തക്കാരോ സുഹൃത്തുക്കളോ അരുമല്ലായിരുന്നു. പിന്നെയോ, ഏതോ നട്ടിലെ ഏതോ മനുഷ്യര് . . . ആരോരുമില്ലത്തവര്ക്ക് ദൈവം തുണ എന്ന് പറയാറുണ്ടല്ലോ. അത് സത്യമാണ്, നൂറുശതംമനം. ഞാന് ഇന്നും ജീവിച്ചിരിക്കുന്നത് ദൈവ കാരുണ്യം ഒന്നുകൊണ്ടു മാത്രമാണ്.
എല്ലാം തികഞ്ഞെന്നഭിമാനിക്കുന്നതും എനിക്കാരുമില്ലെന്നു പരിഭവിക്കുന്നതും തെറ്റാണെന്ന് ഈ സംഭവത്തിലൂടെ മനസ്സിലായി - അന്പേ ശിവം.
ദൈവത്തെ കാണാന് സാധിക്കില്ല; എന്നാല് അറിയാന് സാധിക്കും - ഇതാണ് എന്റെ അനുഭവം।
നാലഞ്ചുവര്ഷങ്ങള്ക്കുമുന്പ്, ഞാന് മദ്രാസ്സില് ജോലിനൊക്കുന്നസമയം। ‘മാര്ക്കറ്റ് റിസര്ച്ച്’ ആണു ജോലി, അതായത് യാത്രകളും സര്വേകളും തന്നെ - മാസം മുഴുവന് പല പട്ടണങ്ങളിലും ചുറ്റിക്കറങ്ങി ആവശ്യത്തിനു ‘ഡേറ്റാ’ ശേഖരിച്ച് ഞങ്ങളുടേ കമ്പനിയുടെ ആസ്ഥാനത്തേക്ക് അയച്ചുകൊടുക്കും। അവരത് ചെത്തിമിനുക്കി വിറ്റ് കാശാക്കും। ഇങ്ങിനെയാണു ഞാന് 5 - 6 വര്ഷം കഞ്ഞികുടിച്ചിരുന്നത്। കമ്പനിയുടെ പേര്: ‘ഓ.ആര്.ജി -ഐ.എം.എസ്.’ (ഇപ്പൊ A C Nielson)
2002 -ല് ഒരു മാര്ച്ചിലാണു സംഭവം। ഒരു സുപ്രധാന സര്വ്വേ പൂര്ത്തിയാക്കുന്നതിനായി ഞാന് എന്റെ ബൈക്കില് തമിഴ്നാട്ടിലെ 8-10 ടൌണുകളില് യാത്രചെയ്യാന് തീരുമാനിച്ചു। പോണ്ടിച്ചേരി, കഡല്ലൂര്, മായാവാരം, കുംഭകോണം, ചിദംബരം,തഞ്ചാവൂര്, തിരുച്ചി . . . മദ്രാസ്സില് നിന്നും ഒരു ഞായറാഴ്ച വൈകുന്നേരം പുറപ്പെട്ടു, കൂടെ എന്റെ ബോസ്സ് ശങ്കറും ഉണ്ടായിരുന്നു.
പോണ്ടിച്ചേരി, തിരുച്ചി, തഞ്ചാവൂര് . . . എല്ലാ ടൌണ്സും ഭംഗിയായി പൂര്ത്തിയാക്കി। ശങ്കര് പോണ്ടിച്ചേരിയില് നിന്നുതന്നെ മടങ്ങിയിരുന്നു। പിന്നെ ഞാന് ഒറ്റയ്കായിരുന്നു തമിഴ് പര്യടനം। വൈകുന്നേരങ്ങളില് ഗ്രാമങ്ങളില് കൂടി വണ്ടിയോടിച്ച് യാത്രചെയ്യുക നല്ലൊരനുഭവമാണ്। തമിഴ്നാടിന്റെ ഭൂരിഭാഗവും കൃഷിയിടങ്ങളാണല്ലോ। വൈകിട്ട് കൃഷിപ്പണിക്കാര് വയലോലകളില് നിന്നും കയറി തലച്ചുമടുമായി നടന്നുനീങ്ങുന്നതുകാണാം। ഈ സര്വ്വേ ഒരു സെന്സസ് ജോലിയാണ് - അതായത് നമ്മുടെ ജനസംഖ്യാ കണക്കെടുപ്പുപോലെ। വീട് വീടാന്തരം കയറുന്നതിനുപകരം ചില കടകളുടെ കണക്കെടുപ്പാണ്। പലയിടത്തും 50 മുതല് 100 വരെ സന്ദര്ശനം നടത്തണം। അതുകൊണ്ടാണ് ഇത്തിരി റിസ്കാണെങ്കിലും ബൈക്കില് തന്നെ ഈ സ്ഥലങ്ങളെല്ലാം കറങ്ങാന് തീരുമാനിച്ചത്।
തിരുച്ചിയും കഴിഞ്ഞു। രണ്ടാഴ്ചയിലധികമായി ഈ കറക്കം। മുന്നൂറോളം ‘മരുന്ന് മൊത്തവിതരണക്കാരെ’ (Pharmaceutical Wholesale Distributors) സന്ദര്ശിച്ച് ഡേറ്റകളക്ഷന് നടത്തി। ഇനി തിരിച്ച് മദ്രാസ്സിലേക്ക്। വൈകിട്ട് നാലുമണിക്ക് തിരുച്ചിയില് നിന്നും തിരിച്ചു। ഏകദേശം നാലു-നാലര മണിക്കൂര് യാത്രചെയ്താല് പോണ്ടിച്ചേരിയില് എത്താം। അവിടെ ഏതെങ്കിലും നല്ല ഹോട്ടലില് റൂമെടുത്ത് കിടന്നുറങ്ങി രാവിലെ തുടര് യാത്രചെയ്ത് മദ്രാസ്സിലെത്താം എന്നതായിരുന്നു പ്ലാന്।
ഏകദേശം എട്ട് മണിക്ക് വില്ലുപുരം എത്തി। ബൈക്കുനിര്ത്തി ഒരു ചായകൂടി കുടിച്ചു। പേഴ്സ് കാലിയായിരുന്നു। പത്തോ ഇരുപതോ രൂപകാണും। സാരമില്ല, അരമണിക്കൂര് സമയം കൂടി യാത്രചെയ്താല് പോണ്ടിച്ചേരി ആയി। ആദ്യം എ।ടി।എം, പണമെടുത്തിട്ട് ഹോട്ടല്, പിന്നെ കുളിച്ച് ഒന്നുരണ്ട് ബിയര് അകത്താക്കി ശാപ്പാടും കഴിച്ച് സുഖമായുറങ്ങാം। । । സ്വപ്നം കണ്ട് പാട്ടൊക്കെ പാടിയായിരുന്നു ഞാന് ബൈക്കോടിച്ചിരുന്നത്। കാരണം ഒരു ദീര്ഘദൂര-ദീര്ഘദിന ട്രിപ്പിന്റെ പരിസമാപ്തിയാണിത്। ഒട്ടും ബോറടിച്ചില്ല; പണിയെല്ലാം കഴിഞ്ഞതിനാല് രണ്ടുദിവസം വിശ്രമിക്കാം।
വില്ലുപുരത്തുനിന്നും കൂടിവന്നാല് മുപ്പത്തിയഞ്ചുകിലോമീറ്റര്। പോണ്ടിച്ചേരിയിലെത്താനുള്ള ത്രില്ലിലായിരുന്നു ഞാന്। കുറച്ച് ദൂരം വന്നു. വലവനൂര് എന്ന ഊരില് എത്തിയപ്പോഴാണ് ആ ദുരന്തം സംഭവിവിച്ചത്. എതിരേ വന്ന ഒരു ‘പാണ്ടി ലോറി’ എന്നെയും വണ്ടിയേയും തട്ടിയിട്ടു. എന്താണു സംഭവിച്ചതെന്ന് ഇന്നും കൃത്യമായി ഓര്മ്മയില്ല। എതിരേ ഒരു മരുതിക്കാര് വരുന്നു, അതിനെ ഓവര്ട്ടേക്ക് ചെയ്ത് ദാ . . . ഒരു പാണ്ടില്ലോറീീീീീീ !!!!!!!! എന്റെ മുന്പിലാണെങ്കില് റോഡുപണിക്കുള്ള മണ്ണിറക്കിയിട്ടിരിക്കുന്നകൂമ്പാരം। പൂഴിമണ്ണില് എന്റെ ‘ബജാജ് ബോക്സര്’ തെന്നിത്തെറിച്ചില്ലെങ്കിലേ അത്ഭുതമുള്ളൂ। ഹെല്മെറ്റ് വച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു, അത് തലയടക്കം ലോറിയുടെ സൈഡ് ബോഡിയില് തട്ടി ഞാന് ഇടത്തോട്ട് വീണു! ബൈക്കിന്റെ മുന് ചക്രം ലോറിയുടെ വീലിനടിയില് പെട്ട് ഞെരിഞ്ഞു; ഞാന് പൂഴിമണ്ണില് കുളിച്ച് കിടക്കുന്നു। കാര്യമായ പരിക്കൊന്നും ഇല്ല, എങ്കിലും എഴുന്നേറ്റ് നില്കാന് കഴിയുന്നില്ല। ഇടതുകാലിന് അടികിട്ടിയിട്ടുണ്ട്। ഇടതുകാല് നിലത്ത് കുത്തിയതിന്റെ ആഘാതവുമാവാം। ഒരു വിജന പ്രദേശം; ഞാന് വഴിയരുകില് കിടന്നാല് ആ രാത്രിയില് ആരും അറിയുകെയേയില്ല। എങ്കിലും ലോറി നിറിത്തു ഡ്രൈവര് ഇറങ്ങി വന്നു, മാരുതി കാര് നിറുത്തി ഒരാള് ഇറങ്ങി വന്നു, ഇന്നെയും ആരോ വഴിയാത്രക്കാര് ഓടിയെത്തി। ഒരുകുപ്പി തണുത്ത മിനറല് വാട്ടര് ആരോ കൊണ്ടുവന്നു തന്നു। (ആപ്പോള് അതെവിറ്റേന്നു വന്നു എന്നത്ഭുതം!) ഹാവു, ആശ്വാസമായ । । । വസ്ത്രത്തിലാകെ ചുമന്നപൂഴിമണ്ണ്। മാരുതിക്കാറില് അവരെന്നെ കയറ്റി അടുത്തുള്ള ജംഗ്ഷനില് ഒരു ഡോക്ടറുടെ അടുത്തെത്തിച്ചു। (മലയാളിയാണെന്നതിന്റെ എല്ലാവിധ പ്രത്യേക പരിഗണനയും അന്നാട്ടുകാരില് നിന്നും കിട്ടി; നമ്മളാണെങ്കിലോ?) ഞാനാണെങ്കില് വേദനകൊണ്ട് പിടയുന്നു - ഒരു കാലില്ലാത്തതുപോലെ തൊന്നുന്നു। ഡോക്ടര് പ്രാഥമീകപരിശോധനകള് നടത്തി ഒരു കുത്തിവയ്പ്പും തന്നിട്ട്, ഒരു കുറിപ്പുനല്കി (ചീഫ് ഡോക്ടര്ക്ക്) പോണ്ടിച്ചേരി ജെനെറല് ആശുപത്രിയിലേക്ക് അയച്ചു। ഇതിനിടയില് ആരൊക്കെയോ ഡോക്ടറുടെ ഫീസുകൊടുക്കുകയും (എന്റെ പേഴ്സ് കാലിയായിരുന്നല്ലോ) എന്റെ സുഹൃത്തിനെ മദ്രാസ്സില് വിളിച്ചറിയിക്കുകയും വണ്ടി അറേഞ്ച് ചെയ്ത് പോണ്ടിച്ചെരി ആശുപത്രിയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുകയും ചെയ്തു।
അവിടെപ്പോയി അഡ്മിറ്റായി। നല്ല ആശുപത്രി, പ്രൈവറ്റിനേക്കാള് വൃത്തിയും ഭംഗിയും!! ഇഞ്ചക്ഷന് ഏറ്റിരുന്നു; വേദന കുറഞ്ഞുവന്നു। കട്ടിലില് കിടന്ന പാടെ ഉറങ്ങിപ്പോയി। ഏകദേശം 3 മണി (രാത്രി) ആയിട്ടുണ്ടാവണം, എന്റെ സുഹൃത്തും സഹമുറിയനുമായ പദ്ദു [പത്മനാഭന്] മദ്രാസ്സില് നിന്നും ഓടിയെത്തിയിരിക്കുന്നു। എനിക്കു വലിയ ആശ്വാസമായി। അന്യനാട്ടില് ആദ്യമായി ഒരപകടത്തില് പെട്ടതിന്റെ പരവേശം എന്നിലുണ്ടായിരുന്നു। അതു മാറി। പിന്നെയും ഉറങ്ങി। അങ്ങിനെ രണ്ട് ദിവസം അവിടെക്കിടന്നു। അപ്പോള് ‘കണ്ണത്തില് മുത്തമിട്ടാല്‘ എന്ന തമിഴ് സിനിമയുടെ ഷൂട്ടിങ്ങ് [മാധവനും സിമ്രനും] അവിടെ നടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്റെ അടുത്ത് ഒരു കുട്ടികിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ദിണ്ടിവനത്തിനടുത്ത് ഒരപകടത്തില് പരിക്കേറ്റ്. അവളുടെ അച്ഛനും അമ്മയും അപകടസ്ഥലത്തുവച്ച് തന്നെ മരിച്ചുപോയി. പേരുകേട്ട 'പഞ്ചവടി പഞ്ചമുഖ ആഞ്ജനേയ' കോവിലില് തൊഴുവാന് പോയി ബൈക്കില് മടങ്ങുകയായിരുന്നു ആ കുടുംബം!! (ആ കുട്ടിയുടെ മുഖം കാണുമ്പോള് അവര്ക്കുപകരം എന്നെ എടുക്കാഞ്ഞതെന്തേ ഈശ്വരാ എന്നുഞാനറിയാതെതന്നെ ചോദിച്ചുപോയി.) മൂന്നാം ദിവസം കാലെത്തെ പ്ലസ്റ്ററിട്ട് ഞാന് മദ്രാസ്സിലേക്ക് പോന്നു. എന്റെ ഓഫീസ്സില് നിന്നും സുഹൃത്തുക്കള് വന്നിരുന്നു, ഒരു അംബാസിഡര് കാര് ഏര്പ്പാടാക്കി. മറ്റേ സുഹൃത്തുക്കളെ പിന്നീട് കണ്ടില്ല. മദ്രസ്സില് രണ്ടുദിവസം വിശ്രമിച്ചശേഷം (ട്രെയിന് ടിക്കറ്റ് ശരിയാകാന്) എര്ണാകുളത്തേക്ക് പോന്നു.
ആയിടയ്ക്ക് എന്റെ കസിന് മാത്ത്യൂസ് ലിസ്സിആശുപത്രിയില് ഫാര്മസിസ്റ്റ് ആയി ജോലിചെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഞാന് ചേട്ടനെ (മാത്രം) വിളിച്ച് കാര്യം പറഞ്ഞു. ചേട്ടന് റെയില് വേ സ്റ്റേഷനില് വണ്ടിവിളിച്ച് കാത്തുനില്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഞാന് വീട്ടില് വിളിച്ച് ‘ന്യുമോണിയാ’ ആയിട്ട് വരികയാണ്; ലിസ്സി ആശുപത്രിയില് കയറി ഡോക്ടറെ കണ്ടിട്ടേ വീട്ടിലേക്ക് വരൂ, എന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നു. ആശുപത്രിയില് എത്തിയശേഷം ചേട്ടന് വീട്ടില് വിളിച്ച് ‘ജോസിയെ അഡ്മിറ്റ് ചെയ്യാന് ഡോക്ടര് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്’ എന്നുപറഞ്ഞു. അതനുസരിച്ച് അമ്മച്ചി ഉച്ചത്തെ ചോറുമായി എത്തി. നല്ല ഉറക്കത്തിലായിരുന്ന ഞാന് ഒരു കരച്ചില് കേട്ടാണുണര്ന്നത്. നോക്കുമ്പോള് അമ്മച്ചി!! കാലിലെ പ്ലാസ്റ്റര് അത്രയ്ക്കുണ്ടായിരുന്നു. പിന്നെ വിശ്രമം, ആശുപത്രി, സ്റ്റ്രച്ചസ്സ് . . . നാലുമാസം അങ്ങിനെ പോയി. (എന്റെ ജീവിതത്തിലെ പ്രധാനമായ ഒരേട്.) ഗുരുതരമായ പരിക്കൊന്നും ഇല്ലാതെ തന്നെ. കാലിന്റെ മുട്ടിലെ ലിഗ്മെന്റ് വലിഞ്ഞ് പൊട്ടി -അത് സ്വാഭാവികമായി കൂടിച്ചേരാന് കാലെത്തെ (അരമുതല് പാദം വരെ) POP പ്ലാസ്റ്റര് ഇട്ടു. രണ്ടുമാസം കഴിഞ്ഞ് അതുപൊട്ടിക്കുമ്പോള് നടക്കാന് പറ്റുന്നില്ല! പിന്നെ ഫിസിയോതെറാപ്പിയും മറ്റും. അങ്ങിനെ മാസങ്ങള് നാലുകടന്നുപോയി.
തിരികെ മദ്രാസ്സിലെത്തുമ്പോള് എന്റെ ബൈക്ക് /ബൈക്കിന്റെ അവശിഷ്ടം വരവാലൂരിലെ നല്ല മനുഷ്യര് ഒരു പഴ്സല് ലോറിയില് കയറ്റി എത്തിച്ചിരുന്നു!! തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോള് ആ പാതയോരത്ത് പൂഴിയില് പൂണ്ട് കിടക്കുമ്പോള് എന്നെ പിടിച്ചെഴുന്നേല്പ്പിച്ചവര് ആരെല്ലാമായിരുന്നു?? എന്റെ വീട്ടുകാരോ സ്വന്തക്കാരോ സുഹൃത്തുക്കളോ അരുമല്ലായിരുന്നു. പിന്നെയോ, ഏതോ നട്ടിലെ ഏതോ മനുഷ്യര് . . . ആരോരുമില്ലത്തവര്ക്ക് ദൈവം തുണ എന്ന് പറയാറുണ്ടല്ലോ. അത് സത്യമാണ്, നൂറുശതംമനം. ഞാന് ഇന്നും ജീവിച്ചിരിക്കുന്നത് ദൈവ കാരുണ്യം ഒന്നുകൊണ്ടു മാത്രമാണ്.
എല്ലാം തികഞ്ഞെന്നഭിമാനിക്കുന്നതും എനിക്കാരുമില്ലെന്നു പരിഭവിക്കുന്നതും തെറ്റാണെന്ന് ഈ സംഭവത്തിലൂടെ മനസ്സിലായി - അന്പേ ശിവം.
Friday, August 29, 2008
റേഡിയോ തേങ്ങ - എന്റെ സ്വന്തം എഫ്.എം. സ്റ്റേഷന്
എന്റെ അപ്പന് ഒരു തേങ്ങാ കച്ചവടക്കാരനായിരുന്നു. തേങ്ങാ, കൊപ്ര, മടല്, ചിരട്ട ഇത്യാദികളുമായിട്ടാണ് ചെറുപ്പകാലത്തെ എന്റെ പ്രധാന സഹവാസം.
റേഡിയോ മാങ്കോ - തുടങ്ങിയപ്പോള് മുതല് എന്റെ ഉള്ളിലുള്ള ആഗ്രഹമാണ് ‘റേഡിയോ തേങ്ങ’ തുടങ്ങണമെന്ന്. റേഡിയോയുമായുള്ളാ എന്റെ ചങ്ങാത്തം വളരെ വര്ഷങ്ങള് പഴക്കമുള്ളതാണ്. വീട്ടില് ആകെയുണ്ടായിരുന്ന ഒരു ആഡംഭര വസ്തു ‘നാലു വാല്വുള്ള പെട്ടി റേഡിയോ’ മാത്രമായിരുന്നു. അതിലൂടെ ലോകത്തിലെ ഏതോ കോണില് നിന്നൊക്കെ പ്രക്ഷേപണം ചെയ്തിരുന്ന തരംഗങ്ങളെ പിടിച്ചെടുക്കാന് നടത്തിയ ശ്രമങ്ങളും അതില് നിന്നു കിട്ടിയിരുന്ന സുഖാനുഭൂതിയും ഒരിക്കലും പറഞ്ഞോ എഴുതിയോ അറിയിക്കാന് സാധികാത്തത്രയാണ്. ബി.ബി.സി [ഇംഗ്ലീഷ് മനസ്സിലാവില്ലെങ്കിലും] റേഡിയോ വത്തിക്കാന്, സിലോണ് റേഡിയോ, തിരുച്ചിറാപ്പിള്ളി വാനൊലിനിലയം ഇത്യാദി കേന്ദ്രങ്ങളില് നിന്നുള്ള തരംഗങ്ങള് കടലുകള് താണ്ടി എന്റെ പെട്ടിയില് വന്ന് എന്നെ സന്തോഷിപ്പിച്ചിരുന്നു. പിന്നെ നമ്മുടെ തിരുവനന്തപുരം -ആലപ്പുഴ, തൃശ്ശൂര്, കോഴിക്കോട് നിലയങ്ങളും. ഇന്നത്തെ പുലിയായ എഫ്.എം. സ്റ്റേഷനുകള് അന്ന് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. (25 വര്ഷങ്ങള്ക്കു മുന്പ്)
രഞിനി (ശ്രോതാക്കളാവശ്യപ്പെട്ട ചലച്ചിത്രഗാനങ്ങള്) ഗാന്ധിമാര്ഗ്ഗം, പ്രഭാതഭേരി, വയലും വീടും, പ്രാദേശിക വാര്ത്തകള് (വായിക്കുന്നത് രാമചന്ദ്രന്) കാവ്യാഞ്ജലി, സുഭഷിതം, നാടകവാരം, കര്ണടക സംഗീതപാഠം ഇവയൊക്കെയായിരുന്നു അന്നത്തെ ഞങ്ങളുടെ പ്രിയപ്പെട്ടവ.
ഈ ‘വാല്വ് റേഡിയോ’ അപ്പച്ചന് ഞങ്ങള് പിള്ളേര്ക്ക് കയ്യെത്താത്ത വിധത്തില് ഒരു തട്ടുണ്ടാക്കി ആ തട്ടിന് മുകളില് ആയിരുന്നു വച്ചിരുന്നത്. തട്ട് ഒരു ജനലിന്റെ മുകളിലത്തെ പടിയിലായിരുന്നു ഫിറ്റു ചെയ്തിരുന്നത്. അതില് കയറി തിരിക്കാന് ഞങ്ങള്ക്ക് (അനുജത്തിയും) അതിയായ ആഗ്രഹം ഉണ്ടായിരുന്നു. ഈ റേഡിയോയിടെ ഏരിയലും ഒരു സവിശേഷത തന്നെയായിരുന്നു. ചെറിയ നാരുകമ്പി (ചെമ്പാണെന്നു തോന്നുന്നു) കൊണ്ടുള്ള ഒരു റിബ്ബണ് പോലത്തെ ഒരു നെറ്റ്.
ഈ റേഡിയോവില് തോടാന് ഞങ്ങള്ക്ക് ഭാഗ്യമുണ്ടാവുന്നത്, ആ ജനലിനു താഴെ ചിലപ്പോള് ഉണക്കിയ കൊപ്ര, അടക്ക, കുരുമുളക് എന്നിവ കൂമ്പാരം കൂട്ടിയിടുമ്പോഴായിരുന്നു. കൊപ്രാക്കൂനയ്ക്കു മുകളില് കയറി നിന്നു ഞാന് പലപ്പോഴും റേഡിയോ സിലോണ് ‘ട്യൂണ്’ ചെയ്തെടുത്തിട്ടുണ്ട്. അക്കാലത്ത് മലയാളം പാട്ടുകള് കേട്ട് കേട്ട് മടുക്കുമ്പോള് തമിഴും ഹിന്ദിയും ആയിരുന്നു ആശ്രയം. അതിനു സഹായിച്ചിരുന്നത് റേഡിയോ സിലോണും തിരുച്ചി വാനോലിനിലയവും വിവിധ് ഭാരതിയും ആയിരുന്നു. അടുത്തുള്ള ഒരു വീട്ടിലേ അന്ന് ‘ടേപ്പ് റെക്കര്ഡര്‘ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. അതുകൊണ്ടാണു ഞങ്ങള്ക്ക് ഈ ‘വാല്വ് റേഡിയോ’ ഇത്ര പ്രീയങ്കരിയായി തീര്ന്നത്. അന്ന് ‘കല്നായക്, ആഷികി, മേ നെ പ്യാര് കിയ, ... അപൂര്വ്വ സഹോദരങ്ങള്, അഞലി ... തുടങ്ങിയ അന്യഭാഷാഗാനങ്ങള് കേള്ക്കുമ്പോഴും അതു സ്കൂളില് പോയി വിവരിക്കുമ്പോഴും ഉണ്ടയിരുന്ന ആനന്ദം പിന്നീട് ഐ-പോട്, എം.പി-3 പ്ലേയര്, എഫ്.എം റേഡിയോ, . . . ഇത്യാദി വഴി അത്യാധുനീക സ്റ്റീരിയോ ശബ്ദസംവിധാനത്തിലൂടെ സംഗീതമാസ്വദിക്കുമ്പോള് പോലും കിട്ടിയിട്ടില്ല!! AM -ഇല് ശബ്ദം മോണോ ആയിരുന്നു, SW -ഇല് വളരെയധികം കര..കര.. ശബ്ദശല്യങ്ങള് ഉണ്ടായിരുന്നു, FM -ഇല് ഇപ്പോള് നല്ല സ്റ്റീരിയൊഫോണിക് ശബ്ദമാണു കിട്ടുന്നത്.
എഫ്.എം റേഡിയോയുടെ വരവിനുശേഷമായിരിക്കണം റേഡിയോ ജനങ്ങളുമായി കൂടുതല് ഇടപഴകാന് തുടങ്ങിയത്. ഫോണ്-ഇന് പ്രോഗ്രാമുകളാണല്ലോ ഇന്നത്തെ പ്രധാന പരിപാടികള്. ഞാന് ചെന്നൈയില് ആയിരിക്കുമ്പോഴാണു അവിടെ ആദ്യത്തെ സ്വകാര്യ എഫ്.എം പ്രവര്ത്തനമാരംഭിക്കുന്നത്. പലനാള് ശ്രമിച്ച് ഒരുനാള് എനിക്കും സൂര്യന് എഫ്.എം ഫോണ്-ഇന് പരിപാടിയില് കിട്ടി. ഓണത്തിനു തൊട്ടടുത്ത ഒരു ദിവസമായിരുന്നു. അങ്ങിനെ റേഡിയോവിലൂടെ ചെന്നൈ നഗരത്തിലെ എല്ലാ മലയാളികള്ക്കും എന്റെ സ്നേഹം നിറഞ്ഞ ഓണാശംസകള് അറിയിക്കാന് കഴിഞ്ഞു. പിന്നീട് കൊച്ചി നിലയത്തിലെ ‘ജനശബ്ദം’ പരിപാടിയില് വിളിക്കുകയും സംസാരിക്കുകയും പ്രതികരണം പരിപാടിയിലേയ്ക്ക് സ്ഥിരമായി കത്തയക്കുകയും അതു വായിച്ച് (എന്റെ പേരു) കേള്ക്കുമ്പോള് ഞാന് കോള്മയിര്കൊള്ളുകയും ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു.
ഇതൊക്കെ വായിച്ചുകഴിഞ്ഞപ്പോള് ഞാനും റേഡിയോയും തമ്മില് അഭേദ്യമായൊരു ആത്മബന്ധം ഉണ്ടെന്ന് എന്റെ ശ്രോതാക്കള് ... . ക്ഷമിക്കണം വായനക്കാര്ക്കെല്ലാം മനസ്സിലായിരിക്കുമല്ലോ. അതുകൊണ്ടാണ് രാവിലെ ഓഫീസ്സിലേക്ക് ഇറങ്ങുമ്പോള് എന്റെ ചെവിയില് മൊബൈല് റേഡിയോയുടെ ഇയര്ഫോണ് കൊളുത്തിയിടുന്നത്. ഓഫീലേയ്ക്കുള്ള യാത്രയില് ഒരു മണിക്കൂറെങ്കിലും റേഡിയോ കേള്ക്കാമല്ലോ. പിന്നെ രാവിലത്തെ എന്റെ സമയക്രമീകരണം കൊച്ചി എഫ്.എം.-ന്റെ വകയാണ്.
സുഭാഷിതം കേട്ടുണരും
പ്രഭാതഗീതം കേട്ട് പ്രഭാതസവാരി
പ്രാദേശിക വാര്ത്തകള്കേട്ടുകൊണ്ട് ചായകുടി...
എഫ്.എം. ഡയറി കേട്ടുകൊണ്ട്,
പല്ലുതേയ്ക്കല്, ക്ഷവരം, കുളി .....
(ദേശീയ) വാര്ത്തകള് കേട്ടുകൊണ്ട് പ്രഭാതഭക്ഷണം.
പരാതികള്ക്കു മറുപടി -പ്രതികരണം/ ആരോഗ്യവേദി/ഗാന്ധിദര്ശനം/നിയമവേദി (ഏതെങ്കിലുമൊന്ന്) കഴിയുമ്പോള് എനിക്കുപേരേണ്ട സമയമാകും.
പിന്നെ ആകാശദൂത്/ഹലോ ജോയ് ............... എന്നിവ മൊബൈലിലൂടെ കേള്ക്കും. ആശാലത, വി.എം.ഗിരിജ, തെന്നല് (AIR), പൂജ (ക്ലബ്ബ് എഫ്.എം) എന്നിവരൊക്കെയാണ് കൊച്ചിയുടെ താരങ്ങള്. ആശാലതയുടെ വാചക കസര്ത്തും ഗിരിജേച്ചിയുടെ ശബ്ദഗാംഭീര്യവും എടുത്തുപറയാതെ വയ്യ.
റേഡിയോ മാങ്കോ - തുടങ്ങിയപ്പോള് മുതല് എന്റെ ഉള്ളിലുള്ള ആഗ്രഹമാണ് ‘റേഡിയോ തേങ്ങ’ തുടങ്ങണമെന്ന്. റേഡിയോയുമായുള്ളാ എന്റെ ചങ്ങാത്തം വളരെ വര്ഷങ്ങള് പഴക്കമുള്ളതാണ്. വീട്ടില് ആകെയുണ്ടായിരുന്ന ഒരു ആഡംഭര വസ്തു ‘നാലു വാല്വുള്ള പെട്ടി റേഡിയോ’ മാത്രമായിരുന്നു. അതിലൂടെ ലോകത്തിലെ ഏതോ കോണില് നിന്നൊക്കെ പ്രക്ഷേപണം ചെയ്തിരുന്ന തരംഗങ്ങളെ പിടിച്ചെടുക്കാന് നടത്തിയ ശ്രമങ്ങളും അതില് നിന്നു കിട്ടിയിരുന്ന സുഖാനുഭൂതിയും ഒരിക്കലും പറഞ്ഞോ എഴുതിയോ അറിയിക്കാന് സാധികാത്തത്രയാണ്. ബി.ബി.സി [ഇംഗ്ലീഷ് മനസ്സിലാവില്ലെങ്കിലും] റേഡിയോ വത്തിക്കാന്, സിലോണ് റേഡിയോ, തിരുച്ചിറാപ്പിള്ളി വാനൊലിനിലയം ഇത്യാദി കേന്ദ്രങ്ങളില് നിന്നുള്ള തരംഗങ്ങള് കടലുകള് താണ്ടി എന്റെ പെട്ടിയില് വന്ന് എന്നെ സന്തോഷിപ്പിച്ചിരുന്നു. പിന്നെ നമ്മുടെ തിരുവനന്തപുരം -ആലപ്പുഴ, തൃശ്ശൂര്, കോഴിക്കോട് നിലയങ്ങളും. ഇന്നത്തെ പുലിയായ എഫ്.എം. സ്റ്റേഷനുകള് അന്ന് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. (25 വര്ഷങ്ങള്ക്കു മുന്പ്)
രഞിനി (ശ്രോതാക്കളാവശ്യപ്പെട്ട ചലച്ചിത്രഗാനങ്ങള്) ഗാന്ധിമാര്ഗ്ഗം, പ്രഭാതഭേരി, വയലും വീടും, പ്രാദേശിക വാര്ത്തകള് (വായിക്കുന്നത് രാമചന്ദ്രന്) കാവ്യാഞ്ജലി, സുഭഷിതം, നാടകവാരം, കര്ണടക സംഗീതപാഠം ഇവയൊക്കെയായിരുന്നു അന്നത്തെ ഞങ്ങളുടെ പ്രിയപ്പെട്ടവ.
ഈ ‘വാല്വ് റേഡിയോ’ അപ്പച്ചന് ഞങ്ങള് പിള്ളേര്ക്ക് കയ്യെത്താത്ത വിധത്തില് ഒരു തട്ടുണ്ടാക്കി ആ തട്ടിന് മുകളില് ആയിരുന്നു വച്ചിരുന്നത്. തട്ട് ഒരു ജനലിന്റെ മുകളിലത്തെ പടിയിലായിരുന്നു ഫിറ്റു ചെയ്തിരുന്നത്. അതില് കയറി തിരിക്കാന് ഞങ്ങള്ക്ക് (അനുജത്തിയും) അതിയായ ആഗ്രഹം ഉണ്ടായിരുന്നു. ഈ റേഡിയോയിടെ ഏരിയലും ഒരു സവിശേഷത തന്നെയായിരുന്നു. ചെറിയ നാരുകമ്പി (ചെമ്പാണെന്നു തോന്നുന്നു) കൊണ്ടുള്ള ഒരു റിബ്ബണ് പോലത്തെ ഒരു നെറ്റ്.
ഈ റേഡിയോവില് തോടാന് ഞങ്ങള്ക്ക് ഭാഗ്യമുണ്ടാവുന്നത്, ആ ജനലിനു താഴെ ചിലപ്പോള് ഉണക്കിയ കൊപ്ര, അടക്ക, കുരുമുളക് എന്നിവ കൂമ്പാരം കൂട്ടിയിടുമ്പോഴായിരുന്നു. കൊപ്രാക്കൂനയ്ക്കു മുകളില് കയറി നിന്നു ഞാന് പലപ്പോഴും റേഡിയോ സിലോണ് ‘ട്യൂണ്’ ചെയ്തെടുത്തിട്ടുണ്ട്. അക്കാലത്ത് മലയാളം പാട്ടുകള് കേട്ട് കേട്ട് മടുക്കുമ്പോള് തമിഴും ഹിന്ദിയും ആയിരുന്നു ആശ്രയം. അതിനു സഹായിച്ചിരുന്നത് റേഡിയോ സിലോണും തിരുച്ചി വാനോലിനിലയവും വിവിധ് ഭാരതിയും ആയിരുന്നു. അടുത്തുള്ള ഒരു വീട്ടിലേ അന്ന് ‘ടേപ്പ് റെക്കര്ഡര്‘ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. അതുകൊണ്ടാണു ഞങ്ങള്ക്ക് ഈ ‘വാല്വ് റേഡിയോ’ ഇത്ര പ്രീയങ്കരിയായി തീര്ന്നത്. അന്ന് ‘കല്നായക്, ആഷികി, മേ നെ പ്യാര് കിയ, ... അപൂര്വ്വ സഹോദരങ്ങള്, അഞലി ... തുടങ്ങിയ അന്യഭാഷാഗാനങ്ങള് കേള്ക്കുമ്പോഴും അതു സ്കൂളില് പോയി വിവരിക്കുമ്പോഴും ഉണ്ടയിരുന്ന ആനന്ദം പിന്നീട് ഐ-പോട്, എം.പി-3 പ്ലേയര്, എഫ്.എം റേഡിയോ, . . . ഇത്യാദി വഴി അത്യാധുനീക സ്റ്റീരിയോ ശബ്ദസംവിധാനത്തിലൂടെ സംഗീതമാസ്വദിക്കുമ്പോള് പോലും കിട്ടിയിട്ടില്ല!! AM -ഇല് ശബ്ദം മോണോ ആയിരുന്നു, SW -ഇല് വളരെയധികം കര..കര.. ശബ്ദശല്യങ്ങള് ഉണ്ടായിരുന്നു, FM -ഇല് ഇപ്പോള് നല്ല സ്റ്റീരിയൊഫോണിക് ശബ്ദമാണു കിട്ടുന്നത്.
എഫ്.എം റേഡിയോയുടെ വരവിനുശേഷമായിരിക്കണം റേഡിയോ ജനങ്ങളുമായി കൂടുതല് ഇടപഴകാന് തുടങ്ങിയത്. ഫോണ്-ഇന് പ്രോഗ്രാമുകളാണല്ലോ ഇന്നത്തെ പ്രധാന പരിപാടികള്. ഞാന് ചെന്നൈയില് ആയിരിക്കുമ്പോഴാണു അവിടെ ആദ്യത്തെ സ്വകാര്യ എഫ്.എം പ്രവര്ത്തനമാരംഭിക്കുന്നത്. പലനാള് ശ്രമിച്ച് ഒരുനാള് എനിക്കും സൂര്യന് എഫ്.എം ഫോണ്-ഇന് പരിപാടിയില് കിട്ടി. ഓണത്തിനു തൊട്ടടുത്ത ഒരു ദിവസമായിരുന്നു. അങ്ങിനെ റേഡിയോവിലൂടെ ചെന്നൈ നഗരത്തിലെ എല്ലാ മലയാളികള്ക്കും എന്റെ സ്നേഹം നിറഞ്ഞ ഓണാശംസകള് അറിയിക്കാന് കഴിഞ്ഞു. പിന്നീട് കൊച്ചി നിലയത്തിലെ ‘ജനശബ്ദം’ പരിപാടിയില് വിളിക്കുകയും സംസാരിക്കുകയും പ്രതികരണം പരിപാടിയിലേയ്ക്ക് സ്ഥിരമായി കത്തയക്കുകയും അതു വായിച്ച് (എന്റെ പേരു) കേള്ക്കുമ്പോള് ഞാന് കോള്മയിര്കൊള്ളുകയും ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു.
ഇതൊക്കെ വായിച്ചുകഴിഞ്ഞപ്പോള് ഞാനും റേഡിയോയും തമ്മില് അഭേദ്യമായൊരു ആത്മബന്ധം ഉണ്ടെന്ന് എന്റെ ശ്രോതാക്കള് ... . ക്ഷമിക്കണം വായനക്കാര്ക്കെല്ലാം മനസ്സിലായിരിക്കുമല്ലോ. അതുകൊണ്ടാണ് രാവിലെ ഓഫീസ്സിലേക്ക് ഇറങ്ങുമ്പോള് എന്റെ ചെവിയില് മൊബൈല് റേഡിയോയുടെ ഇയര്ഫോണ് കൊളുത്തിയിടുന്നത്. ഓഫീലേയ്ക്കുള്ള യാത്രയില് ഒരു മണിക്കൂറെങ്കിലും റേഡിയോ കേള്ക്കാമല്ലോ. പിന്നെ രാവിലത്തെ എന്റെ സമയക്രമീകരണം കൊച്ചി എഫ്.എം.-ന്റെ വകയാണ്.
സുഭാഷിതം കേട്ടുണരും
പ്രഭാതഗീതം കേട്ട് പ്രഭാതസവാരി
പ്രാദേശിക വാര്ത്തകള്കേട്ടുകൊണ്ട് ചായകുടി...
എഫ്.എം. ഡയറി കേട്ടുകൊണ്ട്,
പല്ലുതേയ്ക്കല്, ക്ഷവരം, കുളി .....
(ദേശീയ) വാര്ത്തകള് കേട്ടുകൊണ്ട് പ്രഭാതഭക്ഷണം.
പരാതികള്ക്കു മറുപടി -പ്രതികരണം/ ആരോഗ്യവേദി/ഗാന്ധിദര്ശനം/നിയമവേദി (ഏതെങ്കിലുമൊന്ന്) കഴിയുമ്പോള് എനിക്കുപേരേണ്ട സമയമാകും.
പിന്നെ ആകാശദൂത്/ഹലോ ജോയ് ............... എന്നിവ മൊബൈലിലൂടെ കേള്ക്കും. ആശാലത, വി.എം.ഗിരിജ, തെന്നല് (AIR), പൂജ (ക്ലബ്ബ് എഫ്.എം) എന്നിവരൊക്കെയാണ് കൊച്ചിയുടെ താരങ്ങള്. ആശാലതയുടെ വാചക കസര്ത്തും ഗിരിജേച്ചിയുടെ ശബ്ദഗാംഭീര്യവും എടുത്തുപറയാതെ വയ്യ.
Friday, August 22, 2008
കുട്ടികളെ കരയിക്കരുത്.
കുട്ടികളെ ശിക്ഷിച്ചു വളര്ത്തേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകതയെക്കുറിച്ച് കഴിഞ്ഞദിവസം മാതൃഭൂമിയിലെ ഒരു ലേഖനത്തില് വായിച്ചു. വായനയ്ക്കു ശേഷം അല്പം നേരം ചിന്തിക്കേണ്ടിവന്നു. കാരണം കുട്ടികളേ അടിച്ചും ശാസിച്ചും ശിക്ഷിച്ചും നല്ലവരായി വളര്ത്താനാവില്ല എന്നു വിശ്വസിക്കുന്ന കൂട്ടത്തിലാണു ഞാന്.
എന്റെ അനിയത്തിയുടെ കുട്ടി - ആര്ഷാ, എല്ലാദിവസവും ഏതെങ്കിലും സമയത്ത് അകാരണമായി കരയും. നല്ല ഉച്ചത്തില്, വാശി പിടിച്ചാണ് കരയുന്നത്. ഇതു കാണുമ്പോള് എനിക്കു ദേഷ്യം വരും. കുട്ടികളെ കരയിക്കരുത് എന്നാണ് എന്റെ പ്രമാണം. അനിയത്തിയും അമ്മച്ചിയും പറയും: ‘അവള് വാശിപിടിച്ചു കരയുന്നതെല്ലേ, കരയട്ടെ. കുറച്ചു കഴിയുമ്പോള് തന്നെ നിര്ത്തിക്കൊള്ളും’ എന്ന്. കുട്ടികള് കരയുമ്പോള് ‘നാശം, ശവം, ജന്മം .... #$%@@ എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞ് വഴക്കുപറയുന്ന ചില അമ്മമാരെ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. അഞ്ചു വയസ്സില് താഴെയുള്ള കുട്ടികള്ക്ക് അവരുടെ ഡിമാന്റ്സ് അറിയിക്കാന് എളുപ്പവഴിയാണ് കരയുക എന്നത്. അതുമനസ്സിലാക്കി പെരുമാറാന് മുതിര്ന്നവര്ക്കു കഴിയണം. ശ്രദ്ധ തിരിച്ചുവിട്ടുക എന്നതാണ് ഏറ്റവും എളുപ്പവഴി. അതുപോലെ തന്നെ കരച്ചില് തുടങ്ങുമ്പോഴേ എന്തെങ്കിലും തന്ത്രം വഴി പിന്തിരിപ്പിക്കാന് കഴിഞ്ഞാല് നന്ന്. കുട്ടികളുടെ വാശിക്കു മുന്പില് അമ്മമാരും വാശിപിടിക്കുന്നതാണ് മിക്കാവാറും രംഗം വഷളാക്കുന്നത്.
ചെന്നെയില് വച്ച് ഒരിക്കല് ഒരു പ്രഭാഷണത്തില് കുട്ടികളെ വളര്ത്തുന്നതിനെക്കുറിച്ച് ഏതോ തമിഴ് മഹദ് ഗ്രന്ഥത്തില് നിന്നെടുത്ത ഒരു ശ്ലോകം വ്യഖ്യാനിച്ച് നല്ല ഒരാശയം വിവരിച്ചത് കേള്ക്കുകയുണ്ടായി. അത്തിനു വേണ്ടി ഇന്റര്നെറ്റില് തിരഞ്ഞപ്പോള് ഉമേഷിന്റെ പോസ്റ്റില് നിന്നും ഈ സംസ്കൃതശ്ലോകം (കുട്ടികളെ വളര്ത്തേണ്ട വിധത്തേപറ്റി) ആണുകിട്ടിയത്. (തമിഴില് പറഞ്ഞ അതേ വക്യവും ആശയവും):
“രാജവത് പഞ്ചവര്ഷാണി
ദശവര്ഷാണി ദാസവത്
പ്രാപ്തേ ഷോഡശവര്ഷേ
തുപുത്രം മിത്രവദാചരേത്”
അര്ത്ഥം: പുത്രനെ അഞ്ചു വര്ഷം രാജാവിനെപ്പോലെയും (പിന്നീടു) പത്തു വര്ഷം വേലക്കാരനെപ്പോലെയും പതിനാറു വയസ്സായാല് കൂട്ടുകാരനെപ്പോലെയും കരുതണം. അഞ്ചു വയസ്സു വരെ കുഞ്ഞിനു വേണ്ടതെല്ലാം കൊടുത്തു രാജാവിനെപ്പോലെ വളര്ത്തണം. ആറു മുതല് പതിനഞ്ചു വരെ അനുസരണ, അച്ചടക്കം, മര്യാദ തുടങ്ങിയവ പഠിപ്പിച്ചു് ലോകത്തില് ഒരു നല്ല മനുഷ്യനായി വളരാന് പര്യാപ്തനാക്കണം. പതിനാറു വയസ്സായാല് തനിക്കൊപ്പം കരുതണം. വളരെ അന്വര്ത്ഥമായ ഉപദേശം!
ആറുവയസ്സു വരെ കുട്ടികളെ രാജാക്കന്മാരെ പോലെ വളര്ത്തണം എന്നു പറയുന്നതില് വളരെ ശരിയുണ്ടെന്നു തോന്നുന്നു. കാരണം, മനഃശാസ്ത്രത്തിന്റെ വളര്ന്നുവരുന്ന ശാഖയായ ‘ട്രാന്സക്ഷണല് അനാലിസ്സിസില്’ പറയുന്നു ശൈശവത്തില് ഒരു വ്യക്തിയുടെ മനസ്സിന്റെ തിരശ്ശീലയില് പതിക്കുന്ന ചിത്രങ്ങളാണ് (സ്ട്രോക്ക്സ്) പിന്നീട് അവന്റെ സ്വഭാവത്തെ രൂപപ്പെടുത്തുന്നത് എന്ന്. ആ പ്രായത്തില് തന്റെ മാതാപിതാക്കളില് നിന്നും ഉറ്റവരില് നിന്നും മാധ്യമങ്ങളില് (ഉദാഃ ടെലിവിഷന്-ഷം) നിന്നും ഒക്കെ നിരവധി ‘സ്റ്റ്രോക്കുകള്’ ആ കുഞ്ഞു തിരശ്ശീലയില് പതിക്കുന്നു. അതാണു പിന്നീട് കൌമാരത്തിലെ റിബലുകളെയും, തെമ്മാടികളെയും, നല്ലപിള്ളമാരെയും ഒക്കെ സൃഷ്ടിക്കുന്നത് എന്ന്. അതുകൊണ്ടാണ് സ്കൂളില് പടിക്കുന്ന കുട്ടികളെ തിരുത്തുവാന് അധ്യാപകരും മാതപിതാക്കളും കിണഞ്ഞ് പരിശ്രമിച്ചിട്ടും നടക്കാതെ വരുന്നത്?!
കുമാരനാശാന്റെ ‘വീണപൂവിലെ’ ഈ വരികളാണ് കുഞ്ഞുങ്ങളേക്കാണുമ്പോള് എനിക്കോര്മ്മവരാറുള്ളത്:
‘ലാളിച്ചു പെറ്റ ലത അന്പോട് ശൈശവത്തില് പാലിച്ചു പല്ലവ പുടങ്ങളില് വച്ചു നിന്നെആലോല വായു ചെറു തോട്ടിലുമാട്ടിതാരാട്ടാലാപമാര്ന്നു മലരേ ദല മര്മരങ്ങള്‘
ഭാരതത്തിലെ ഗുരുക്കന്മാര് നിര്ദ്ദേശിച്ച ഈ ശ്ലോകം തീര്ച്ചയായും പ്രസക്തമായിട്ടാണു എനിക്കു തോന്നിയിട്ടുള്ളത്. നിങ്ങളും പരീക്ഷിച്ചു നോക്കൂ...
Subscribe to:
Comments (Atom)
