ഇന്നലെ ഞായറാഴ്ച [സെപ്ത: 28] പുറത്തിറങ്ങാതെ കഴിഞ്ഞുപോയി. അജിത ശനിയാഴ്ച വന്ന് തിങ്കളാഴ്ച പോകുന്നതിനാല് ഞായറാഴ്ച വീട്ടില് തന്നെയിരിക്കാമെന്നുവച്ചു. മനുകുട്ടനാണെങ്കില് അമ്മച്ചിവന്നാല് പിന്നെ ഉറക്കം പോലും ഇല്ല. അങ്ങിനെ നാലുമണിക്കുള്ള ചായകുടി കഴിഞ്ഞു മനു മിറ്റത്ത് കളിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഇടക്ക് എന്റെ മൊബൈലില് ഒരു കോള് വന്നു. സംസാരിച്ചതിനുശേഷം മോബൈല് മനുകുട്ടന് വാങ്ങിയെടുത്തു, അവനതില് പാട്ടു വച്ചുകൊടുത്തു. ആശാന് അതും ചെവിയില് വച്ച് നടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എല്ലാവരും വീട്ടിലുണ്ട്, അപ്പച്ചന്, അമ്മച്ചി, അനിയത്തി, അനിയത്തിയുടെ രണ്ടു കുട്ടികള്, ഞാന് & അജിത.
അജിത അടുക്കളയില് ആയിരുന്നു. മനുക്കുട്ടന് പടിഞ്ഞാറെ മിറ്റത്തു നിന്നും കിഴക്കേ മിറ്റത്തേക്കും തിരിച്ചും നടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ചെവിയില് അമര്ത്തിപിടിച്ച മൊബൈലില് നിന്നും പാട്ടും കേട്ടുകൊണ്ട്. . . പെട്ടെന്ന് ആളെ കാണാതായി!!! 'വാനിഷിങ്ങ്‘ എന്നുപറയുന്ന പോലെ. മനു എവിടെ എന്ന് അനിയത്തിയാണ് ആദ്യം ചോദിച്ചത്. ഞാന് ആദ്യം പടിഞ്ഞാറെ മുട്ടത്തു നോക്കി, അവിടെയില്ല? കിഴക്കെപ്രത്ത് കാണുമെന്നു കരുതി. അവിടെ ചെന്നപ്പോള് അവിടെയും ആളില്ല??!! ആദി ലേശം കയറി തുടങ്ങി, വീടിനു ചുറ്റും ഓട്ടത്തില് പ്രദക്ഷിണം വച്ചു. ഇല്ല ആള് അവിടെയെങ്ങും ഇല്ല!!! അമ്മച്ചി ആര്ഷ മോളുമായി [അനിയത്തിയുടെ കുട്ടി] ഇതിനിടെ ‘ടെറസ്സിന്റെ’ മുകളിലേക്ക് കയറി പോയിരുന്നു. അമ്മച്ചിയുടെ ശബ്ദം കേട്ടാണ് മുകളിക്ക് നോക്കിയത്. ധാ . . . അപ്പോള് ടെറസ്സിന്റെ താഴെ ‘സണ് ഷേഡില്’ കൂടി ഒരാള് മൊബൈല് ഫോണും ചെവിയില് വച്ചു മന്ദം മന്ദം . . . നടന്നു നീങ്ങുന്നു!!! ഒരു നിമിഷം സ്തംഭിച്ചുപോയി. അപ്പോഴേക്കും അമ്മച്ചി മുകളില് നിന്നെത്തി അവനെ പിടിച്ചിരുന്നു. ഞാന് ഓടി ഗോവണി വഴി മുകളിലെത്തി. അമ്മച്ചി വിറക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവനോ ... പാട്ടില് മുഴുകിയിരിക്കുന്നു. ഞാനും മനുക്കുട്ടനുമായി പതുക്കെ നടന്നു പടികളിറങ്ങി. ‘സണ് ഷേഡില്’ നടക്കുമ്പോള് എന്റെ കാലുകള് വിറക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാല് അവന് ഇതൊന്നും അറിയുന്നതേയില്ല. എല്ലാവരും അന്ധാളിച്ചിരിക്കുന്നു. അപ്പോഴും അവന് പാട്ടുകെട്ടുകൊണ്ട് നടക്കുകയായിരുന്നു!!!
മുകളിലേക്കുള്ള പടികള് തുറന്നു കിടക്കുകയാണെങ്കിലും ഇതുവരെ കുട്ടികളാരും അങ്ങോട്ടേക്ക് കയറാറുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഇടക്ക് അമ്മച്ചി മുകളിലേക്ക് കയറി പോകുന്നത് അവന് കണ്ടിരിക്കണം. അതാണു ആശാന് കൂളായി മുകളിലേക്ക് കയറിയത്. ആരുമില്ലാത്തെ സ്ഥലത്തേക്ക് അവന് പോകാറില്ല. ഗേറ്റിനടുത്തേക്ക് നടക്കുമ്പോള് പോലും ആരെങ്കിലും കൂടെയുണ്ടോയെന്ന് തിരിഞ്ഞ് നോക്കും. ആരും ഇല്ല എന്നുതോന്നിയാല് തിരികെപോരുകയാണ് പതിവ്.
കുളിമുറിയില് ബക്കറ്റില് വീണകുട്ടികളെക്കുറിച്ച് പത്രത്താളുകളില് വായിക്കുമ്പോള് ‘ഇതെന്താ വീട്ടുകാര്ക്ക് ഇത്ര ശ്രദ്ധയില്ലേ’ എന്ന് തോന്നാറുണ്ട്. ഇന്നലെ മനസ്സിലായി - അല്പം ശ്രദ്ധതെറ്റിയാല് മതി; അപകടം ഓടിയെത്താന് എന്നു. നിമിഷങ്ങള് മതി ഇവിടെ പലതും സംഭവിക്കാന്…
ദൈവത്തിനു സ്തുതി, അവിടുത്തെ കാരുണ്യം വലുതാകുന്നു!!
Tuesday, September 30, 2008
Wednesday, September 24, 2008
ദൈവം ഉണ്ടോ? “ഉണ്ട്” - അന്പേ ശിവം
ദൈവം എന്നത് ഈ പ്രപഞ്ചത്തെ നയിക്കുന്ന ഒരദൃശ്യശക്തിയാണ് - ഇതാണ് എന്റെ തോന്നല്।
ദൈവത്തെ കാണാന് സാധിക്കില്ല; എന്നാല് അറിയാന് സാധിക്കും - ഇതാണ് എന്റെ അനുഭവം।
നാലഞ്ചുവര്ഷങ്ങള്ക്കുമുന്പ്, ഞാന് മദ്രാസ്സില് ജോലിനൊക്കുന്നസമയം। ‘മാര്ക്കറ്റ് റിസര്ച്ച്’ ആണു ജോലി, അതായത് യാത്രകളും സര്വേകളും തന്നെ - മാസം മുഴുവന് പല പട്ടണങ്ങളിലും ചുറ്റിക്കറങ്ങി ആവശ്യത്തിനു ‘ഡേറ്റാ’ ശേഖരിച്ച് ഞങ്ങളുടേ കമ്പനിയുടെ ആസ്ഥാനത്തേക്ക് അയച്ചുകൊടുക്കും। അവരത് ചെത്തിമിനുക്കി വിറ്റ് കാശാക്കും। ഇങ്ങിനെയാണു ഞാന് 5 - 6 വര്ഷം കഞ്ഞികുടിച്ചിരുന്നത്। കമ്പനിയുടെ പേര്: ‘ഓ.ആര്.ജി -ഐ.എം.എസ്.’ (ഇപ്പൊ A C Nielson)
2002 -ല് ഒരു മാര്ച്ചിലാണു സംഭവം। ഒരു സുപ്രധാന സര്വ്വേ പൂര്ത്തിയാക്കുന്നതിനായി ഞാന് എന്റെ ബൈക്കില് തമിഴ്നാട്ടിലെ 8-10 ടൌണുകളില് യാത്രചെയ്യാന് തീരുമാനിച്ചു। പോണ്ടിച്ചേരി, കഡല്ലൂര്, മായാവാരം, കുംഭകോണം, ചിദംബരം,തഞ്ചാവൂര്, തിരുച്ചി . . . മദ്രാസ്സില് നിന്നും ഒരു ഞായറാഴ്ച വൈകുന്നേരം പുറപ്പെട്ടു, കൂടെ എന്റെ ബോസ്സ് ശങ്കറും ഉണ്ടായിരുന്നു.
പോണ്ടിച്ചേരി, തിരുച്ചി, തഞ്ചാവൂര് . . . എല്ലാ ടൌണ്സും ഭംഗിയായി പൂര്ത്തിയാക്കി। ശങ്കര് പോണ്ടിച്ചേരിയില് നിന്നുതന്നെ മടങ്ങിയിരുന്നു। പിന്നെ ഞാന് ഒറ്റയ്കായിരുന്നു തമിഴ് പര്യടനം। വൈകുന്നേരങ്ങളില് ഗ്രാമങ്ങളില് കൂടി വണ്ടിയോടിച്ച് യാത്രചെയ്യുക നല്ലൊരനുഭവമാണ്। തമിഴ്നാടിന്റെ ഭൂരിഭാഗവും കൃഷിയിടങ്ങളാണല്ലോ। വൈകിട്ട് കൃഷിപ്പണിക്കാര് വയലോലകളില് നിന്നും കയറി തലച്ചുമടുമായി നടന്നുനീങ്ങുന്നതുകാണാം। ഈ സര്വ്വേ ഒരു സെന്സസ് ജോലിയാണ് - അതായത് നമ്മുടെ ജനസംഖ്യാ കണക്കെടുപ്പുപോലെ। വീട് വീടാന്തരം കയറുന്നതിനുപകരം ചില കടകളുടെ കണക്കെടുപ്പാണ്। പലയിടത്തും 50 മുതല് 100 വരെ സന്ദര്ശനം നടത്തണം। അതുകൊണ്ടാണ് ഇത്തിരി റിസ്കാണെങ്കിലും ബൈക്കില് തന്നെ ഈ സ്ഥലങ്ങളെല്ലാം കറങ്ങാന് തീരുമാനിച്ചത്।
തിരുച്ചിയും കഴിഞ്ഞു। രണ്ടാഴ്ചയിലധികമായി ഈ കറക്കം। മുന്നൂറോളം ‘മരുന്ന് മൊത്തവിതരണക്കാരെ’ (Pharmaceutical Wholesale Distributors) സന്ദര്ശിച്ച് ഡേറ്റകളക്ഷന് നടത്തി। ഇനി തിരിച്ച് മദ്രാസ്സിലേക്ക്। വൈകിട്ട് നാലുമണിക്ക് തിരുച്ചിയില് നിന്നും തിരിച്ചു। ഏകദേശം നാലു-നാലര മണിക്കൂര് യാത്രചെയ്താല് പോണ്ടിച്ചേരിയില് എത്താം। അവിടെ ഏതെങ്കിലും നല്ല ഹോട്ടലില് റൂമെടുത്ത് കിടന്നുറങ്ങി രാവിലെ തുടര് യാത്രചെയ്ത് മദ്രാസ്സിലെത്താം എന്നതായിരുന്നു പ്ലാന്।
ഏകദേശം എട്ട് മണിക്ക് വില്ലുപുരം എത്തി। ബൈക്കുനിര്ത്തി ഒരു ചായകൂടി കുടിച്ചു। പേഴ്സ് കാലിയായിരുന്നു। പത്തോ ഇരുപതോ രൂപകാണും। സാരമില്ല, അരമണിക്കൂര് സമയം കൂടി യാത്രചെയ്താല് പോണ്ടിച്ചേരി ആയി। ആദ്യം എ।ടി।എം, പണമെടുത്തിട്ട് ഹോട്ടല്, പിന്നെ കുളിച്ച് ഒന്നുരണ്ട് ബിയര് അകത്താക്കി ശാപ്പാടും കഴിച്ച് സുഖമായുറങ്ങാം। । । സ്വപ്നം കണ്ട് പാട്ടൊക്കെ പാടിയായിരുന്നു ഞാന് ബൈക്കോടിച്ചിരുന്നത്। കാരണം ഒരു ദീര്ഘദൂര-ദീര്ഘദിന ട്രിപ്പിന്റെ പരിസമാപ്തിയാണിത്। ഒട്ടും ബോറടിച്ചില്ല; പണിയെല്ലാം കഴിഞ്ഞതിനാല് രണ്ടുദിവസം വിശ്രമിക്കാം।
വില്ലുപുരത്തുനിന്നും കൂടിവന്നാല് മുപ്പത്തിയഞ്ചുകിലോമീറ്റര്। പോണ്ടിച്ചേരിയിലെത്താനുള്ള ത്രില്ലിലായിരുന്നു ഞാന്। കുറച്ച് ദൂരം വന്നു. വലവനൂര് എന്ന ഊരില് എത്തിയപ്പോഴാണ് ആ ദുരന്തം സംഭവിവിച്ചത്. എതിരേ വന്ന ഒരു ‘പാണ്ടി ലോറി’ എന്നെയും വണ്ടിയേയും തട്ടിയിട്ടു. എന്താണു സംഭവിച്ചതെന്ന് ഇന്നും കൃത്യമായി ഓര്മ്മയില്ല। എതിരേ ഒരു മരുതിക്കാര് വരുന്നു, അതിനെ ഓവര്ട്ടേക്ക് ചെയ്ത് ദാ . . . ഒരു പാണ്ടില്ലോറീീീീീീ !!!!!!!! എന്റെ മുന്പിലാണെങ്കില് റോഡുപണിക്കുള്ള മണ്ണിറക്കിയിട്ടിരിക്കുന്നകൂമ്പാരം। പൂഴിമണ്ണില് എന്റെ ‘ബജാജ് ബോക്സര്’ തെന്നിത്തെറിച്ചില്ലെങ്കിലേ അത്ഭുതമുള്ളൂ। ഹെല്മെറ്റ് വച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു, അത് തലയടക്കം ലോറിയുടെ സൈഡ് ബോഡിയില് തട്ടി ഞാന് ഇടത്തോട്ട് വീണു! ബൈക്കിന്റെ മുന് ചക്രം ലോറിയുടെ വീലിനടിയില് പെട്ട് ഞെരിഞ്ഞു; ഞാന് പൂഴിമണ്ണില് കുളിച്ച് കിടക്കുന്നു। കാര്യമായ പരിക്കൊന്നും ഇല്ല, എങ്കിലും എഴുന്നേറ്റ് നില്കാന് കഴിയുന്നില്ല। ഇടതുകാലിന് അടികിട്ടിയിട്ടുണ്ട്। ഇടതുകാല് നിലത്ത് കുത്തിയതിന്റെ ആഘാതവുമാവാം। ഒരു വിജന പ്രദേശം; ഞാന് വഴിയരുകില് കിടന്നാല് ആ രാത്രിയില് ആരും അറിയുകെയേയില്ല। എങ്കിലും ലോറി നിറിത്തു ഡ്രൈവര് ഇറങ്ങി വന്നു, മാരുതി കാര് നിറുത്തി ഒരാള് ഇറങ്ങി വന്നു, ഇന്നെയും ആരോ വഴിയാത്രക്കാര് ഓടിയെത്തി। ഒരുകുപ്പി തണുത്ത മിനറല് വാട്ടര് ആരോ കൊണ്ടുവന്നു തന്നു। (ആപ്പോള് അതെവിറ്റേന്നു വന്നു എന്നത്ഭുതം!) ഹാവു, ആശ്വാസമായ । । । വസ്ത്രത്തിലാകെ ചുമന്നപൂഴിമണ്ണ്। മാരുതിക്കാറില് അവരെന്നെ കയറ്റി അടുത്തുള്ള ജംഗ്ഷനില് ഒരു ഡോക്ടറുടെ അടുത്തെത്തിച്ചു। (മലയാളിയാണെന്നതിന്റെ എല്ലാവിധ പ്രത്യേക പരിഗണനയും അന്നാട്ടുകാരില് നിന്നും കിട്ടി; നമ്മളാണെങ്കിലോ?) ഞാനാണെങ്കില് വേദനകൊണ്ട് പിടയുന്നു - ഒരു കാലില്ലാത്തതുപോലെ തൊന്നുന്നു। ഡോക്ടര് പ്രാഥമീകപരിശോധനകള് നടത്തി ഒരു കുത്തിവയ്പ്പും തന്നിട്ട്, ഒരു കുറിപ്പുനല്കി (ചീഫ് ഡോക്ടര്ക്ക്) പോണ്ടിച്ചേരി ജെനെറല് ആശുപത്രിയിലേക്ക് അയച്ചു। ഇതിനിടയില് ആരൊക്കെയോ ഡോക്ടറുടെ ഫീസുകൊടുക്കുകയും (എന്റെ പേഴ്സ് കാലിയായിരുന്നല്ലോ) എന്റെ സുഹൃത്തിനെ മദ്രാസ്സില് വിളിച്ചറിയിക്കുകയും വണ്ടി അറേഞ്ച് ചെയ്ത് പോണ്ടിച്ചെരി ആശുപത്രിയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുകയും ചെയ്തു।
അവിടെപ്പോയി അഡ്മിറ്റായി। നല്ല ആശുപത്രി, പ്രൈവറ്റിനേക്കാള് വൃത്തിയും ഭംഗിയും!! ഇഞ്ചക്ഷന് ഏറ്റിരുന്നു; വേദന കുറഞ്ഞുവന്നു। കട്ടിലില് കിടന്ന പാടെ ഉറങ്ങിപ്പോയി। ഏകദേശം 3 മണി (രാത്രി) ആയിട്ടുണ്ടാവണം, എന്റെ സുഹൃത്തും സഹമുറിയനുമായ പദ്ദു [പത്മനാഭന്] മദ്രാസ്സില് നിന്നും ഓടിയെത്തിയിരിക്കുന്നു। എനിക്കു വലിയ ആശ്വാസമായി। അന്യനാട്ടില് ആദ്യമായി ഒരപകടത്തില് പെട്ടതിന്റെ പരവേശം എന്നിലുണ്ടായിരുന്നു। അതു മാറി। പിന്നെയും ഉറങ്ങി। അങ്ങിനെ രണ്ട് ദിവസം അവിടെക്കിടന്നു। അപ്പോള് ‘കണ്ണത്തില് മുത്തമിട്ടാല്‘ എന്ന തമിഴ് സിനിമയുടെ ഷൂട്ടിങ്ങ് [മാധവനും സിമ്രനും] അവിടെ നടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്റെ അടുത്ത് ഒരു കുട്ടികിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ദിണ്ടിവനത്തിനടുത്ത് ഒരപകടത്തില് പരിക്കേറ്റ്. അവളുടെ അച്ഛനും അമ്മയും അപകടസ്ഥലത്തുവച്ച് തന്നെ മരിച്ചുപോയി. പേരുകേട്ട 'പഞ്ചവടി പഞ്ചമുഖ ആഞ്ജനേയ' കോവിലില് തൊഴുവാന് പോയി ബൈക്കില് മടങ്ങുകയായിരുന്നു ആ കുടുംബം!! (ആ കുട്ടിയുടെ മുഖം കാണുമ്പോള് അവര്ക്കുപകരം എന്നെ എടുക്കാഞ്ഞതെന്തേ ഈശ്വരാ എന്നുഞാനറിയാതെതന്നെ ചോദിച്ചുപോയി.) മൂന്നാം ദിവസം കാലെത്തെ പ്ലസ്റ്ററിട്ട് ഞാന് മദ്രാസ്സിലേക്ക് പോന്നു. എന്റെ ഓഫീസ്സില് നിന്നും സുഹൃത്തുക്കള് വന്നിരുന്നു, ഒരു അംബാസിഡര് കാര് ഏര്പ്പാടാക്കി. മറ്റേ സുഹൃത്തുക്കളെ പിന്നീട് കണ്ടില്ല. മദ്രസ്സില് രണ്ടുദിവസം വിശ്രമിച്ചശേഷം (ട്രെയിന് ടിക്കറ്റ് ശരിയാകാന്) എര്ണാകുളത്തേക്ക് പോന്നു.
ആയിടയ്ക്ക് എന്റെ കസിന് മാത്ത്യൂസ് ലിസ്സിആശുപത്രിയില് ഫാര്മസിസ്റ്റ് ആയി ജോലിചെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഞാന് ചേട്ടനെ (മാത്രം) വിളിച്ച് കാര്യം പറഞ്ഞു. ചേട്ടന് റെയില് വേ സ്റ്റേഷനില് വണ്ടിവിളിച്ച് കാത്തുനില്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഞാന് വീട്ടില് വിളിച്ച് ‘ന്യുമോണിയാ’ ആയിട്ട് വരികയാണ്; ലിസ്സി ആശുപത്രിയില് കയറി ഡോക്ടറെ കണ്ടിട്ടേ വീട്ടിലേക്ക് വരൂ, എന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നു. ആശുപത്രിയില് എത്തിയശേഷം ചേട്ടന് വീട്ടില് വിളിച്ച് ‘ജോസിയെ അഡ്മിറ്റ് ചെയ്യാന് ഡോക്ടര് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്’ എന്നുപറഞ്ഞു. അതനുസരിച്ച് അമ്മച്ചി ഉച്ചത്തെ ചോറുമായി എത്തി. നല്ല ഉറക്കത്തിലായിരുന്ന ഞാന് ഒരു കരച്ചില് കേട്ടാണുണര്ന്നത്. നോക്കുമ്പോള് അമ്മച്ചി!! കാലിലെ പ്ലാസ്റ്റര് അത്രയ്ക്കുണ്ടായിരുന്നു. പിന്നെ വിശ്രമം, ആശുപത്രി, സ്റ്റ്രച്ചസ്സ് . . . നാലുമാസം അങ്ങിനെ പോയി. (എന്റെ ജീവിതത്തിലെ പ്രധാനമായ ഒരേട്.) ഗുരുതരമായ പരിക്കൊന്നും ഇല്ലാതെ തന്നെ. കാലിന്റെ മുട്ടിലെ ലിഗ്മെന്റ് വലിഞ്ഞ് പൊട്ടി -അത് സ്വാഭാവികമായി കൂടിച്ചേരാന് കാലെത്തെ (അരമുതല് പാദം വരെ) POP പ്ലാസ്റ്റര് ഇട്ടു. രണ്ടുമാസം കഴിഞ്ഞ് അതുപൊട്ടിക്കുമ്പോള് നടക്കാന് പറ്റുന്നില്ല! പിന്നെ ഫിസിയോതെറാപ്പിയും മറ്റും. അങ്ങിനെ മാസങ്ങള് നാലുകടന്നുപോയി.
തിരികെ മദ്രാസ്സിലെത്തുമ്പോള് എന്റെ ബൈക്ക് /ബൈക്കിന്റെ അവശിഷ്ടം വരവാലൂരിലെ നല്ല മനുഷ്യര് ഒരു പഴ്സല് ലോറിയില് കയറ്റി എത്തിച്ചിരുന്നു!! തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോള് ആ പാതയോരത്ത് പൂഴിയില് പൂണ്ട് കിടക്കുമ്പോള് എന്നെ പിടിച്ചെഴുന്നേല്പ്പിച്ചവര് ആരെല്ലാമായിരുന്നു?? എന്റെ വീട്ടുകാരോ സ്വന്തക്കാരോ സുഹൃത്തുക്കളോ അരുമല്ലായിരുന്നു. പിന്നെയോ, ഏതോ നട്ടിലെ ഏതോ മനുഷ്യര് . . . ആരോരുമില്ലത്തവര്ക്ക് ദൈവം തുണ എന്ന് പറയാറുണ്ടല്ലോ. അത് സത്യമാണ്, നൂറുശതംമനം. ഞാന് ഇന്നും ജീവിച്ചിരിക്കുന്നത് ദൈവ കാരുണ്യം ഒന്നുകൊണ്ടു മാത്രമാണ്.
എല്ലാം തികഞ്ഞെന്നഭിമാനിക്കുന്നതും എനിക്കാരുമില്ലെന്നു പരിഭവിക്കുന്നതും തെറ്റാണെന്ന് ഈ സംഭവത്തിലൂടെ മനസ്സിലായി - അന്പേ ശിവം.
ദൈവത്തെ കാണാന് സാധിക്കില്ല; എന്നാല് അറിയാന് സാധിക്കും - ഇതാണ് എന്റെ അനുഭവം।
നാലഞ്ചുവര്ഷങ്ങള്ക്കുമുന്പ്, ഞാന് മദ്രാസ്സില് ജോലിനൊക്കുന്നസമയം। ‘മാര്ക്കറ്റ് റിസര്ച്ച്’ ആണു ജോലി, അതായത് യാത്രകളും സര്വേകളും തന്നെ - മാസം മുഴുവന് പല പട്ടണങ്ങളിലും ചുറ്റിക്കറങ്ങി ആവശ്യത്തിനു ‘ഡേറ്റാ’ ശേഖരിച്ച് ഞങ്ങളുടേ കമ്പനിയുടെ ആസ്ഥാനത്തേക്ക് അയച്ചുകൊടുക്കും। അവരത് ചെത്തിമിനുക്കി വിറ്റ് കാശാക്കും। ഇങ്ങിനെയാണു ഞാന് 5 - 6 വര്ഷം കഞ്ഞികുടിച്ചിരുന്നത്। കമ്പനിയുടെ പേര്: ‘ഓ.ആര്.ജി -ഐ.എം.എസ്.’ (ഇപ്പൊ A C Nielson)
2002 -ല് ഒരു മാര്ച്ചിലാണു സംഭവം। ഒരു സുപ്രധാന സര്വ്വേ പൂര്ത്തിയാക്കുന്നതിനായി ഞാന് എന്റെ ബൈക്കില് തമിഴ്നാട്ടിലെ 8-10 ടൌണുകളില് യാത്രചെയ്യാന് തീരുമാനിച്ചു। പോണ്ടിച്ചേരി, കഡല്ലൂര്, മായാവാരം, കുംഭകോണം, ചിദംബരം,തഞ്ചാവൂര്, തിരുച്ചി . . . മദ്രാസ്സില് നിന്നും ഒരു ഞായറാഴ്ച വൈകുന്നേരം പുറപ്പെട്ടു, കൂടെ എന്റെ ബോസ്സ് ശങ്കറും ഉണ്ടായിരുന്നു.
പോണ്ടിച്ചേരി, തിരുച്ചി, തഞ്ചാവൂര് . . . എല്ലാ ടൌണ്സും ഭംഗിയായി പൂര്ത്തിയാക്കി। ശങ്കര് പോണ്ടിച്ചേരിയില് നിന്നുതന്നെ മടങ്ങിയിരുന്നു। പിന്നെ ഞാന് ഒറ്റയ്കായിരുന്നു തമിഴ് പര്യടനം। വൈകുന്നേരങ്ങളില് ഗ്രാമങ്ങളില് കൂടി വണ്ടിയോടിച്ച് യാത്രചെയ്യുക നല്ലൊരനുഭവമാണ്। തമിഴ്നാടിന്റെ ഭൂരിഭാഗവും കൃഷിയിടങ്ങളാണല്ലോ। വൈകിട്ട് കൃഷിപ്പണിക്കാര് വയലോലകളില് നിന്നും കയറി തലച്ചുമടുമായി നടന്നുനീങ്ങുന്നതുകാണാം। ഈ സര്വ്വേ ഒരു സെന്സസ് ജോലിയാണ് - അതായത് നമ്മുടെ ജനസംഖ്യാ കണക്കെടുപ്പുപോലെ। വീട് വീടാന്തരം കയറുന്നതിനുപകരം ചില കടകളുടെ കണക്കെടുപ്പാണ്। പലയിടത്തും 50 മുതല് 100 വരെ സന്ദര്ശനം നടത്തണം। അതുകൊണ്ടാണ് ഇത്തിരി റിസ്കാണെങ്കിലും ബൈക്കില് തന്നെ ഈ സ്ഥലങ്ങളെല്ലാം കറങ്ങാന് തീരുമാനിച്ചത്।
തിരുച്ചിയും കഴിഞ്ഞു। രണ്ടാഴ്ചയിലധികമായി ഈ കറക്കം। മുന്നൂറോളം ‘മരുന്ന് മൊത്തവിതരണക്കാരെ’ (Pharmaceutical Wholesale Distributors) സന്ദര്ശിച്ച് ഡേറ്റകളക്ഷന് നടത്തി। ഇനി തിരിച്ച് മദ്രാസ്സിലേക്ക്। വൈകിട്ട് നാലുമണിക്ക് തിരുച്ചിയില് നിന്നും തിരിച്ചു। ഏകദേശം നാലു-നാലര മണിക്കൂര് യാത്രചെയ്താല് പോണ്ടിച്ചേരിയില് എത്താം। അവിടെ ഏതെങ്കിലും നല്ല ഹോട്ടലില് റൂമെടുത്ത് കിടന്നുറങ്ങി രാവിലെ തുടര് യാത്രചെയ്ത് മദ്രാസ്സിലെത്താം എന്നതായിരുന്നു പ്ലാന്।
ഏകദേശം എട്ട് മണിക്ക് വില്ലുപുരം എത്തി। ബൈക്കുനിര്ത്തി ഒരു ചായകൂടി കുടിച്ചു। പേഴ്സ് കാലിയായിരുന്നു। പത്തോ ഇരുപതോ രൂപകാണും। സാരമില്ല, അരമണിക്കൂര് സമയം കൂടി യാത്രചെയ്താല് പോണ്ടിച്ചേരി ആയി। ആദ്യം എ।ടി।എം, പണമെടുത്തിട്ട് ഹോട്ടല്, പിന്നെ കുളിച്ച് ഒന്നുരണ്ട് ബിയര് അകത്താക്കി ശാപ്പാടും കഴിച്ച് സുഖമായുറങ്ങാം। । । സ്വപ്നം കണ്ട് പാട്ടൊക്കെ പാടിയായിരുന്നു ഞാന് ബൈക്കോടിച്ചിരുന്നത്। കാരണം ഒരു ദീര്ഘദൂര-ദീര്ഘദിന ട്രിപ്പിന്റെ പരിസമാപ്തിയാണിത്। ഒട്ടും ബോറടിച്ചില്ല; പണിയെല്ലാം കഴിഞ്ഞതിനാല് രണ്ടുദിവസം വിശ്രമിക്കാം।
വില്ലുപുരത്തുനിന്നും കൂടിവന്നാല് മുപ്പത്തിയഞ്ചുകിലോമീറ്റര്। പോണ്ടിച്ചേരിയിലെത്താനുള്ള ത്രില്ലിലായിരുന്നു ഞാന്। കുറച്ച് ദൂരം വന്നു. വലവനൂര് എന്ന ഊരില് എത്തിയപ്പോഴാണ് ആ ദുരന്തം സംഭവിവിച്ചത്. എതിരേ വന്ന ഒരു ‘പാണ്ടി ലോറി’ എന്നെയും വണ്ടിയേയും തട്ടിയിട്ടു. എന്താണു സംഭവിച്ചതെന്ന് ഇന്നും കൃത്യമായി ഓര്മ്മയില്ല। എതിരേ ഒരു മരുതിക്കാര് വരുന്നു, അതിനെ ഓവര്ട്ടേക്ക് ചെയ്ത് ദാ . . . ഒരു പാണ്ടില്ലോറീീീീീീ !!!!!!!! എന്റെ മുന്പിലാണെങ്കില് റോഡുപണിക്കുള്ള മണ്ണിറക്കിയിട്ടിരിക്കുന്നകൂമ്പാരം। പൂഴിമണ്ണില് എന്റെ ‘ബജാജ് ബോക്സര്’ തെന്നിത്തെറിച്ചില്ലെങ്കിലേ അത്ഭുതമുള്ളൂ। ഹെല്മെറ്റ് വച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു, അത് തലയടക്കം ലോറിയുടെ സൈഡ് ബോഡിയില് തട്ടി ഞാന് ഇടത്തോട്ട് വീണു! ബൈക്കിന്റെ മുന് ചക്രം ലോറിയുടെ വീലിനടിയില് പെട്ട് ഞെരിഞ്ഞു; ഞാന് പൂഴിമണ്ണില് കുളിച്ച് കിടക്കുന്നു। കാര്യമായ പരിക്കൊന്നും ഇല്ല, എങ്കിലും എഴുന്നേറ്റ് നില്കാന് കഴിയുന്നില്ല। ഇടതുകാലിന് അടികിട്ടിയിട്ടുണ്ട്। ഇടതുകാല് നിലത്ത് കുത്തിയതിന്റെ ആഘാതവുമാവാം। ഒരു വിജന പ്രദേശം; ഞാന് വഴിയരുകില് കിടന്നാല് ആ രാത്രിയില് ആരും അറിയുകെയേയില്ല। എങ്കിലും ലോറി നിറിത്തു ഡ്രൈവര് ഇറങ്ങി വന്നു, മാരുതി കാര് നിറുത്തി ഒരാള് ഇറങ്ങി വന്നു, ഇന്നെയും ആരോ വഴിയാത്രക്കാര് ഓടിയെത്തി। ഒരുകുപ്പി തണുത്ത മിനറല് വാട്ടര് ആരോ കൊണ്ടുവന്നു തന്നു। (ആപ്പോള് അതെവിറ്റേന്നു വന്നു എന്നത്ഭുതം!) ഹാവു, ആശ്വാസമായ । । । വസ്ത്രത്തിലാകെ ചുമന്നപൂഴിമണ്ണ്। മാരുതിക്കാറില് അവരെന്നെ കയറ്റി അടുത്തുള്ള ജംഗ്ഷനില് ഒരു ഡോക്ടറുടെ അടുത്തെത്തിച്ചു। (മലയാളിയാണെന്നതിന്റെ എല്ലാവിധ പ്രത്യേക പരിഗണനയും അന്നാട്ടുകാരില് നിന്നും കിട്ടി; നമ്മളാണെങ്കിലോ?) ഞാനാണെങ്കില് വേദനകൊണ്ട് പിടയുന്നു - ഒരു കാലില്ലാത്തതുപോലെ തൊന്നുന്നു। ഡോക്ടര് പ്രാഥമീകപരിശോധനകള് നടത്തി ഒരു കുത്തിവയ്പ്പും തന്നിട്ട്, ഒരു കുറിപ്പുനല്കി (ചീഫ് ഡോക്ടര്ക്ക്) പോണ്ടിച്ചേരി ജെനെറല് ആശുപത്രിയിലേക്ക് അയച്ചു। ഇതിനിടയില് ആരൊക്കെയോ ഡോക്ടറുടെ ഫീസുകൊടുക്കുകയും (എന്റെ പേഴ്സ് കാലിയായിരുന്നല്ലോ) എന്റെ സുഹൃത്തിനെ മദ്രാസ്സില് വിളിച്ചറിയിക്കുകയും വണ്ടി അറേഞ്ച് ചെയ്ത് പോണ്ടിച്ചെരി ആശുപത്രിയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുകയും ചെയ്തു।
അവിടെപ്പോയി അഡ്മിറ്റായി। നല്ല ആശുപത്രി, പ്രൈവറ്റിനേക്കാള് വൃത്തിയും ഭംഗിയും!! ഇഞ്ചക്ഷന് ഏറ്റിരുന്നു; വേദന കുറഞ്ഞുവന്നു। കട്ടിലില് കിടന്ന പാടെ ഉറങ്ങിപ്പോയി। ഏകദേശം 3 മണി (രാത്രി) ആയിട്ടുണ്ടാവണം, എന്റെ സുഹൃത്തും സഹമുറിയനുമായ പദ്ദു [പത്മനാഭന്] മദ്രാസ്സില് നിന്നും ഓടിയെത്തിയിരിക്കുന്നു। എനിക്കു വലിയ ആശ്വാസമായി। അന്യനാട്ടില് ആദ്യമായി ഒരപകടത്തില് പെട്ടതിന്റെ പരവേശം എന്നിലുണ്ടായിരുന്നു। അതു മാറി। പിന്നെയും ഉറങ്ങി। അങ്ങിനെ രണ്ട് ദിവസം അവിടെക്കിടന്നു। അപ്പോള് ‘കണ്ണത്തില് മുത്തമിട്ടാല്‘ എന്ന തമിഴ് സിനിമയുടെ ഷൂട്ടിങ്ങ് [മാധവനും സിമ്രനും] അവിടെ നടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്റെ അടുത്ത് ഒരു കുട്ടികിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ദിണ്ടിവനത്തിനടുത്ത് ഒരപകടത്തില് പരിക്കേറ്റ്. അവളുടെ അച്ഛനും അമ്മയും അപകടസ്ഥലത്തുവച്ച് തന്നെ മരിച്ചുപോയി. പേരുകേട്ട 'പഞ്ചവടി പഞ്ചമുഖ ആഞ്ജനേയ' കോവിലില് തൊഴുവാന് പോയി ബൈക്കില് മടങ്ങുകയായിരുന്നു ആ കുടുംബം!! (ആ കുട്ടിയുടെ മുഖം കാണുമ്പോള് അവര്ക്കുപകരം എന്നെ എടുക്കാഞ്ഞതെന്തേ ഈശ്വരാ എന്നുഞാനറിയാതെതന്നെ ചോദിച്ചുപോയി.) മൂന്നാം ദിവസം കാലെത്തെ പ്ലസ്റ്ററിട്ട് ഞാന് മദ്രാസ്സിലേക്ക് പോന്നു. എന്റെ ഓഫീസ്സില് നിന്നും സുഹൃത്തുക്കള് വന്നിരുന്നു, ഒരു അംബാസിഡര് കാര് ഏര്പ്പാടാക്കി. മറ്റേ സുഹൃത്തുക്കളെ പിന്നീട് കണ്ടില്ല. മദ്രസ്സില് രണ്ടുദിവസം വിശ്രമിച്ചശേഷം (ട്രെയിന് ടിക്കറ്റ് ശരിയാകാന്) എര്ണാകുളത്തേക്ക് പോന്നു.
ആയിടയ്ക്ക് എന്റെ കസിന് മാത്ത്യൂസ് ലിസ്സിആശുപത്രിയില് ഫാര്മസിസ്റ്റ് ആയി ജോലിചെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഞാന് ചേട്ടനെ (മാത്രം) വിളിച്ച് കാര്യം പറഞ്ഞു. ചേട്ടന് റെയില് വേ സ്റ്റേഷനില് വണ്ടിവിളിച്ച് കാത്തുനില്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഞാന് വീട്ടില് വിളിച്ച് ‘ന്യുമോണിയാ’ ആയിട്ട് വരികയാണ്; ലിസ്സി ആശുപത്രിയില് കയറി ഡോക്ടറെ കണ്ടിട്ടേ വീട്ടിലേക്ക് വരൂ, എന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നു. ആശുപത്രിയില് എത്തിയശേഷം ചേട്ടന് വീട്ടില് വിളിച്ച് ‘ജോസിയെ അഡ്മിറ്റ് ചെയ്യാന് ഡോക്ടര് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്’ എന്നുപറഞ്ഞു. അതനുസരിച്ച് അമ്മച്ചി ഉച്ചത്തെ ചോറുമായി എത്തി. നല്ല ഉറക്കത്തിലായിരുന്ന ഞാന് ഒരു കരച്ചില് കേട്ടാണുണര്ന്നത്. നോക്കുമ്പോള് അമ്മച്ചി!! കാലിലെ പ്ലാസ്റ്റര് അത്രയ്ക്കുണ്ടായിരുന്നു. പിന്നെ വിശ്രമം, ആശുപത്രി, സ്റ്റ്രച്ചസ്സ് . . . നാലുമാസം അങ്ങിനെ പോയി. (എന്റെ ജീവിതത്തിലെ പ്രധാനമായ ഒരേട്.) ഗുരുതരമായ പരിക്കൊന്നും ഇല്ലാതെ തന്നെ. കാലിന്റെ മുട്ടിലെ ലിഗ്മെന്റ് വലിഞ്ഞ് പൊട്ടി -അത് സ്വാഭാവികമായി കൂടിച്ചേരാന് കാലെത്തെ (അരമുതല് പാദം വരെ) POP പ്ലാസ്റ്റര് ഇട്ടു. രണ്ടുമാസം കഴിഞ്ഞ് അതുപൊട്ടിക്കുമ്പോള് നടക്കാന് പറ്റുന്നില്ല! പിന്നെ ഫിസിയോതെറാപ്പിയും മറ്റും. അങ്ങിനെ മാസങ്ങള് നാലുകടന്നുപോയി.
തിരികെ മദ്രാസ്സിലെത്തുമ്പോള് എന്റെ ബൈക്ക് /ബൈക്കിന്റെ അവശിഷ്ടം വരവാലൂരിലെ നല്ല മനുഷ്യര് ഒരു പഴ്സല് ലോറിയില് കയറ്റി എത്തിച്ചിരുന്നു!! തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോള് ആ പാതയോരത്ത് പൂഴിയില് പൂണ്ട് കിടക്കുമ്പോള് എന്നെ പിടിച്ചെഴുന്നേല്പ്പിച്ചവര് ആരെല്ലാമായിരുന്നു?? എന്റെ വീട്ടുകാരോ സ്വന്തക്കാരോ സുഹൃത്തുക്കളോ അരുമല്ലായിരുന്നു. പിന്നെയോ, ഏതോ നട്ടിലെ ഏതോ മനുഷ്യര് . . . ആരോരുമില്ലത്തവര്ക്ക് ദൈവം തുണ എന്ന് പറയാറുണ്ടല്ലോ. അത് സത്യമാണ്, നൂറുശതംമനം. ഞാന് ഇന്നും ജീവിച്ചിരിക്കുന്നത് ദൈവ കാരുണ്യം ഒന്നുകൊണ്ടു മാത്രമാണ്.
എല്ലാം തികഞ്ഞെന്നഭിമാനിക്കുന്നതും എനിക്കാരുമില്ലെന്നു പരിഭവിക്കുന്നതും തെറ്റാണെന്ന് ഈ സംഭവത്തിലൂടെ മനസ്സിലായി - അന്പേ ശിവം.
Friday, August 29, 2008
റേഡിയോ തേങ്ങ - എന്റെ സ്വന്തം എഫ്.എം. സ്റ്റേഷന്
എന്റെ അപ്പന് ഒരു തേങ്ങാ കച്ചവടക്കാരനായിരുന്നു. തേങ്ങാ, കൊപ്ര, മടല്, ചിരട്ട ഇത്യാദികളുമായിട്ടാണ് ചെറുപ്പകാലത്തെ എന്റെ പ്രധാന സഹവാസം.
റേഡിയോ മാങ്കോ - തുടങ്ങിയപ്പോള് മുതല് എന്റെ ഉള്ളിലുള്ള ആഗ്രഹമാണ് ‘റേഡിയോ തേങ്ങ’ തുടങ്ങണമെന്ന്. റേഡിയോയുമായുള്ളാ എന്റെ ചങ്ങാത്തം വളരെ വര്ഷങ്ങള് പഴക്കമുള്ളതാണ്. വീട്ടില് ആകെയുണ്ടായിരുന്ന ഒരു ആഡംഭര വസ്തു ‘നാലു വാല്വുള്ള പെട്ടി റേഡിയോ’ മാത്രമായിരുന്നു. അതിലൂടെ ലോകത്തിലെ ഏതോ കോണില് നിന്നൊക്കെ പ്രക്ഷേപണം ചെയ്തിരുന്ന തരംഗങ്ങളെ പിടിച്ചെടുക്കാന് നടത്തിയ ശ്രമങ്ങളും അതില് നിന്നു കിട്ടിയിരുന്ന സുഖാനുഭൂതിയും ഒരിക്കലും പറഞ്ഞോ എഴുതിയോ അറിയിക്കാന് സാധികാത്തത്രയാണ്. ബി.ബി.സി [ഇംഗ്ലീഷ് മനസ്സിലാവില്ലെങ്കിലും] റേഡിയോ വത്തിക്കാന്, സിലോണ് റേഡിയോ, തിരുച്ചിറാപ്പിള്ളി വാനൊലിനിലയം ഇത്യാദി കേന്ദ്രങ്ങളില് നിന്നുള്ള തരംഗങ്ങള് കടലുകള് താണ്ടി എന്റെ പെട്ടിയില് വന്ന് എന്നെ സന്തോഷിപ്പിച്ചിരുന്നു. പിന്നെ നമ്മുടെ തിരുവനന്തപുരം -ആലപ്പുഴ, തൃശ്ശൂര്, കോഴിക്കോട് നിലയങ്ങളും. ഇന്നത്തെ പുലിയായ എഫ്.എം. സ്റ്റേഷനുകള് അന്ന് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. (25 വര്ഷങ്ങള്ക്കു മുന്പ്)
രഞിനി (ശ്രോതാക്കളാവശ്യപ്പെട്ട ചലച്ചിത്രഗാനങ്ങള്) ഗാന്ധിമാര്ഗ്ഗം, പ്രഭാതഭേരി, വയലും വീടും, പ്രാദേശിക വാര്ത്തകള് (വായിക്കുന്നത് രാമചന്ദ്രന്) കാവ്യാഞ്ജലി, സുഭഷിതം, നാടകവാരം, കര്ണടക സംഗീതപാഠം ഇവയൊക്കെയായിരുന്നു അന്നത്തെ ഞങ്ങളുടെ പ്രിയപ്പെട്ടവ.
ഈ ‘വാല്വ് റേഡിയോ’ അപ്പച്ചന് ഞങ്ങള് പിള്ളേര്ക്ക് കയ്യെത്താത്ത വിധത്തില് ഒരു തട്ടുണ്ടാക്കി ആ തട്ടിന് മുകളില് ആയിരുന്നു വച്ചിരുന്നത്. തട്ട് ഒരു ജനലിന്റെ മുകളിലത്തെ പടിയിലായിരുന്നു ഫിറ്റു ചെയ്തിരുന്നത്. അതില് കയറി തിരിക്കാന് ഞങ്ങള്ക്ക് (അനുജത്തിയും) അതിയായ ആഗ്രഹം ഉണ്ടായിരുന്നു. ഈ റേഡിയോയിടെ ഏരിയലും ഒരു സവിശേഷത തന്നെയായിരുന്നു. ചെറിയ നാരുകമ്പി (ചെമ്പാണെന്നു തോന്നുന്നു) കൊണ്ടുള്ള ഒരു റിബ്ബണ് പോലത്തെ ഒരു നെറ്റ്.
ഈ റേഡിയോവില് തോടാന് ഞങ്ങള്ക്ക് ഭാഗ്യമുണ്ടാവുന്നത്, ആ ജനലിനു താഴെ ചിലപ്പോള് ഉണക്കിയ കൊപ്ര, അടക്ക, കുരുമുളക് എന്നിവ കൂമ്പാരം കൂട്ടിയിടുമ്പോഴായിരുന്നു. കൊപ്രാക്കൂനയ്ക്കു മുകളില് കയറി നിന്നു ഞാന് പലപ്പോഴും റേഡിയോ സിലോണ് ‘ട്യൂണ്’ ചെയ്തെടുത്തിട്ടുണ്ട്. അക്കാലത്ത് മലയാളം പാട്ടുകള് കേട്ട് കേട്ട് മടുക്കുമ്പോള് തമിഴും ഹിന്ദിയും ആയിരുന്നു ആശ്രയം. അതിനു സഹായിച്ചിരുന്നത് റേഡിയോ സിലോണും തിരുച്ചി വാനോലിനിലയവും വിവിധ് ഭാരതിയും ആയിരുന്നു. അടുത്തുള്ള ഒരു വീട്ടിലേ അന്ന് ‘ടേപ്പ് റെക്കര്ഡര്‘ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. അതുകൊണ്ടാണു ഞങ്ങള്ക്ക് ഈ ‘വാല്വ് റേഡിയോ’ ഇത്ര പ്രീയങ്കരിയായി തീര്ന്നത്. അന്ന് ‘കല്നായക്, ആഷികി, മേ നെ പ്യാര് കിയ, ... അപൂര്വ്വ സഹോദരങ്ങള്, അഞലി ... തുടങ്ങിയ അന്യഭാഷാഗാനങ്ങള് കേള്ക്കുമ്പോഴും അതു സ്കൂളില് പോയി വിവരിക്കുമ്പോഴും ഉണ്ടയിരുന്ന ആനന്ദം പിന്നീട് ഐ-പോട്, എം.പി-3 പ്ലേയര്, എഫ്.എം റേഡിയോ, . . . ഇത്യാദി വഴി അത്യാധുനീക സ്റ്റീരിയോ ശബ്ദസംവിധാനത്തിലൂടെ സംഗീതമാസ്വദിക്കുമ്പോള് പോലും കിട്ടിയിട്ടില്ല!! AM -ഇല് ശബ്ദം മോണോ ആയിരുന്നു, SW -ഇല് വളരെയധികം കര..കര.. ശബ്ദശല്യങ്ങള് ഉണ്ടായിരുന്നു, FM -ഇല് ഇപ്പോള് നല്ല സ്റ്റീരിയൊഫോണിക് ശബ്ദമാണു കിട്ടുന്നത്.
എഫ്.എം റേഡിയോയുടെ വരവിനുശേഷമായിരിക്കണം റേഡിയോ ജനങ്ങളുമായി കൂടുതല് ഇടപഴകാന് തുടങ്ങിയത്. ഫോണ്-ഇന് പ്രോഗ്രാമുകളാണല്ലോ ഇന്നത്തെ പ്രധാന പരിപാടികള്. ഞാന് ചെന്നൈയില് ആയിരിക്കുമ്പോഴാണു അവിടെ ആദ്യത്തെ സ്വകാര്യ എഫ്.എം പ്രവര്ത്തനമാരംഭിക്കുന്നത്. പലനാള് ശ്രമിച്ച് ഒരുനാള് എനിക്കും സൂര്യന് എഫ്.എം ഫോണ്-ഇന് പരിപാടിയില് കിട്ടി. ഓണത്തിനു തൊട്ടടുത്ത ഒരു ദിവസമായിരുന്നു. അങ്ങിനെ റേഡിയോവിലൂടെ ചെന്നൈ നഗരത്തിലെ എല്ലാ മലയാളികള്ക്കും എന്റെ സ്നേഹം നിറഞ്ഞ ഓണാശംസകള് അറിയിക്കാന് കഴിഞ്ഞു. പിന്നീട് കൊച്ചി നിലയത്തിലെ ‘ജനശബ്ദം’ പരിപാടിയില് വിളിക്കുകയും സംസാരിക്കുകയും പ്രതികരണം പരിപാടിയിലേയ്ക്ക് സ്ഥിരമായി കത്തയക്കുകയും അതു വായിച്ച് (എന്റെ പേരു) കേള്ക്കുമ്പോള് ഞാന് കോള്മയിര്കൊള്ളുകയും ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു.
ഇതൊക്കെ വായിച്ചുകഴിഞ്ഞപ്പോള് ഞാനും റേഡിയോയും തമ്മില് അഭേദ്യമായൊരു ആത്മബന്ധം ഉണ്ടെന്ന് എന്റെ ശ്രോതാക്കള് ... . ക്ഷമിക്കണം വായനക്കാര്ക്കെല്ലാം മനസ്സിലായിരിക്കുമല്ലോ. അതുകൊണ്ടാണ് രാവിലെ ഓഫീസ്സിലേക്ക് ഇറങ്ങുമ്പോള് എന്റെ ചെവിയില് മൊബൈല് റേഡിയോയുടെ ഇയര്ഫോണ് കൊളുത്തിയിടുന്നത്. ഓഫീലേയ്ക്കുള്ള യാത്രയില് ഒരു മണിക്കൂറെങ്കിലും റേഡിയോ കേള്ക്കാമല്ലോ. പിന്നെ രാവിലത്തെ എന്റെ സമയക്രമീകരണം കൊച്ചി എഫ്.എം.-ന്റെ വകയാണ്.
സുഭാഷിതം കേട്ടുണരും
പ്രഭാതഗീതം കേട്ട് പ്രഭാതസവാരി
പ്രാദേശിക വാര്ത്തകള്കേട്ടുകൊണ്ട് ചായകുടി...
എഫ്.എം. ഡയറി കേട്ടുകൊണ്ട്,
പല്ലുതേയ്ക്കല്, ക്ഷവരം, കുളി .....
(ദേശീയ) വാര്ത്തകള് കേട്ടുകൊണ്ട് പ്രഭാതഭക്ഷണം.
പരാതികള്ക്കു മറുപടി -പ്രതികരണം/ ആരോഗ്യവേദി/ഗാന്ധിദര്ശനം/നിയമവേദി (ഏതെങ്കിലുമൊന്ന്) കഴിയുമ്പോള് എനിക്കുപേരേണ്ട സമയമാകും.
പിന്നെ ആകാശദൂത്/ഹലോ ജോയ് ............... എന്നിവ മൊബൈലിലൂടെ കേള്ക്കും. ആശാലത, വി.എം.ഗിരിജ, തെന്നല് (AIR), പൂജ (ക്ലബ്ബ് എഫ്.എം) എന്നിവരൊക്കെയാണ് കൊച്ചിയുടെ താരങ്ങള്. ആശാലതയുടെ വാചക കസര്ത്തും ഗിരിജേച്ചിയുടെ ശബ്ദഗാംഭീര്യവും എടുത്തുപറയാതെ വയ്യ.
റേഡിയോ മാങ്കോ - തുടങ്ങിയപ്പോള് മുതല് എന്റെ ഉള്ളിലുള്ള ആഗ്രഹമാണ് ‘റേഡിയോ തേങ്ങ’ തുടങ്ങണമെന്ന്. റേഡിയോയുമായുള്ളാ എന്റെ ചങ്ങാത്തം വളരെ വര്ഷങ്ങള് പഴക്കമുള്ളതാണ്. വീട്ടില് ആകെയുണ്ടായിരുന്ന ഒരു ആഡംഭര വസ്തു ‘നാലു വാല്വുള്ള പെട്ടി റേഡിയോ’ മാത്രമായിരുന്നു. അതിലൂടെ ലോകത്തിലെ ഏതോ കോണില് നിന്നൊക്കെ പ്രക്ഷേപണം ചെയ്തിരുന്ന തരംഗങ്ങളെ പിടിച്ചെടുക്കാന് നടത്തിയ ശ്രമങ്ങളും അതില് നിന്നു കിട്ടിയിരുന്ന സുഖാനുഭൂതിയും ഒരിക്കലും പറഞ്ഞോ എഴുതിയോ അറിയിക്കാന് സാധികാത്തത്രയാണ്. ബി.ബി.സി [ഇംഗ്ലീഷ് മനസ്സിലാവില്ലെങ്കിലും] റേഡിയോ വത്തിക്കാന്, സിലോണ് റേഡിയോ, തിരുച്ചിറാപ്പിള്ളി വാനൊലിനിലയം ഇത്യാദി കേന്ദ്രങ്ങളില് നിന്നുള്ള തരംഗങ്ങള് കടലുകള് താണ്ടി എന്റെ പെട്ടിയില് വന്ന് എന്നെ സന്തോഷിപ്പിച്ചിരുന്നു. പിന്നെ നമ്മുടെ തിരുവനന്തപുരം -ആലപ്പുഴ, തൃശ്ശൂര്, കോഴിക്കോട് നിലയങ്ങളും. ഇന്നത്തെ പുലിയായ എഫ്.എം. സ്റ്റേഷനുകള് അന്ന് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. (25 വര്ഷങ്ങള്ക്കു മുന്പ്)
രഞിനി (ശ്രോതാക്കളാവശ്യപ്പെട്ട ചലച്ചിത്രഗാനങ്ങള്) ഗാന്ധിമാര്ഗ്ഗം, പ്രഭാതഭേരി, വയലും വീടും, പ്രാദേശിക വാര്ത്തകള് (വായിക്കുന്നത് രാമചന്ദ്രന്) കാവ്യാഞ്ജലി, സുഭഷിതം, നാടകവാരം, കര്ണടക സംഗീതപാഠം ഇവയൊക്കെയായിരുന്നു അന്നത്തെ ഞങ്ങളുടെ പ്രിയപ്പെട്ടവ.
ഈ ‘വാല്വ് റേഡിയോ’ അപ്പച്ചന് ഞങ്ങള് പിള്ളേര്ക്ക് കയ്യെത്താത്ത വിധത്തില് ഒരു തട്ടുണ്ടാക്കി ആ തട്ടിന് മുകളില് ആയിരുന്നു വച്ചിരുന്നത്. തട്ട് ഒരു ജനലിന്റെ മുകളിലത്തെ പടിയിലായിരുന്നു ഫിറ്റു ചെയ്തിരുന്നത്. അതില് കയറി തിരിക്കാന് ഞങ്ങള്ക്ക് (അനുജത്തിയും) അതിയായ ആഗ്രഹം ഉണ്ടായിരുന്നു. ഈ റേഡിയോയിടെ ഏരിയലും ഒരു സവിശേഷത തന്നെയായിരുന്നു. ചെറിയ നാരുകമ്പി (ചെമ്പാണെന്നു തോന്നുന്നു) കൊണ്ടുള്ള ഒരു റിബ്ബണ് പോലത്തെ ഒരു നെറ്റ്.
ഈ റേഡിയോവില് തോടാന് ഞങ്ങള്ക്ക് ഭാഗ്യമുണ്ടാവുന്നത്, ആ ജനലിനു താഴെ ചിലപ്പോള് ഉണക്കിയ കൊപ്ര, അടക്ക, കുരുമുളക് എന്നിവ കൂമ്പാരം കൂട്ടിയിടുമ്പോഴായിരുന്നു. കൊപ്രാക്കൂനയ്ക്കു മുകളില് കയറി നിന്നു ഞാന് പലപ്പോഴും റേഡിയോ സിലോണ് ‘ട്യൂണ്’ ചെയ്തെടുത്തിട്ടുണ്ട്. അക്കാലത്ത് മലയാളം പാട്ടുകള് കേട്ട് കേട്ട് മടുക്കുമ്പോള് തമിഴും ഹിന്ദിയും ആയിരുന്നു ആശ്രയം. അതിനു സഹായിച്ചിരുന്നത് റേഡിയോ സിലോണും തിരുച്ചി വാനോലിനിലയവും വിവിധ് ഭാരതിയും ആയിരുന്നു. അടുത്തുള്ള ഒരു വീട്ടിലേ അന്ന് ‘ടേപ്പ് റെക്കര്ഡര്‘ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. അതുകൊണ്ടാണു ഞങ്ങള്ക്ക് ഈ ‘വാല്വ് റേഡിയോ’ ഇത്ര പ്രീയങ്കരിയായി തീര്ന്നത്. അന്ന് ‘കല്നായക്, ആഷികി, മേ നെ പ്യാര് കിയ, ... അപൂര്വ്വ സഹോദരങ്ങള്, അഞലി ... തുടങ്ങിയ അന്യഭാഷാഗാനങ്ങള് കേള്ക്കുമ്പോഴും അതു സ്കൂളില് പോയി വിവരിക്കുമ്പോഴും ഉണ്ടയിരുന്ന ആനന്ദം പിന്നീട് ഐ-പോട്, എം.പി-3 പ്ലേയര്, എഫ്.എം റേഡിയോ, . . . ഇത്യാദി വഴി അത്യാധുനീക സ്റ്റീരിയോ ശബ്ദസംവിധാനത്തിലൂടെ സംഗീതമാസ്വദിക്കുമ്പോള് പോലും കിട്ടിയിട്ടില്ല!! AM -ഇല് ശബ്ദം മോണോ ആയിരുന്നു, SW -ഇല് വളരെയധികം കര..കര.. ശബ്ദശല്യങ്ങള് ഉണ്ടായിരുന്നു, FM -ഇല് ഇപ്പോള് നല്ല സ്റ്റീരിയൊഫോണിക് ശബ്ദമാണു കിട്ടുന്നത്.
എഫ്.എം റേഡിയോയുടെ വരവിനുശേഷമായിരിക്കണം റേഡിയോ ജനങ്ങളുമായി കൂടുതല് ഇടപഴകാന് തുടങ്ങിയത്. ഫോണ്-ഇന് പ്രോഗ്രാമുകളാണല്ലോ ഇന്നത്തെ പ്രധാന പരിപാടികള്. ഞാന് ചെന്നൈയില് ആയിരിക്കുമ്പോഴാണു അവിടെ ആദ്യത്തെ സ്വകാര്യ എഫ്.എം പ്രവര്ത്തനമാരംഭിക്കുന്നത്. പലനാള് ശ്രമിച്ച് ഒരുനാള് എനിക്കും സൂര്യന് എഫ്.എം ഫോണ്-ഇന് പരിപാടിയില് കിട്ടി. ഓണത്തിനു തൊട്ടടുത്ത ഒരു ദിവസമായിരുന്നു. അങ്ങിനെ റേഡിയോവിലൂടെ ചെന്നൈ നഗരത്തിലെ എല്ലാ മലയാളികള്ക്കും എന്റെ സ്നേഹം നിറഞ്ഞ ഓണാശംസകള് അറിയിക്കാന് കഴിഞ്ഞു. പിന്നീട് കൊച്ചി നിലയത്തിലെ ‘ജനശബ്ദം’ പരിപാടിയില് വിളിക്കുകയും സംസാരിക്കുകയും പ്രതികരണം പരിപാടിയിലേയ്ക്ക് സ്ഥിരമായി കത്തയക്കുകയും അതു വായിച്ച് (എന്റെ പേരു) കേള്ക്കുമ്പോള് ഞാന് കോള്മയിര്കൊള്ളുകയും ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു.
ഇതൊക്കെ വായിച്ചുകഴിഞ്ഞപ്പോള് ഞാനും റേഡിയോയും തമ്മില് അഭേദ്യമായൊരു ആത്മബന്ധം ഉണ്ടെന്ന് എന്റെ ശ്രോതാക്കള് ... . ക്ഷമിക്കണം വായനക്കാര്ക്കെല്ലാം മനസ്സിലായിരിക്കുമല്ലോ. അതുകൊണ്ടാണ് രാവിലെ ഓഫീസ്സിലേക്ക് ഇറങ്ങുമ്പോള് എന്റെ ചെവിയില് മൊബൈല് റേഡിയോയുടെ ഇയര്ഫോണ് കൊളുത്തിയിടുന്നത്. ഓഫീലേയ്ക്കുള്ള യാത്രയില് ഒരു മണിക്കൂറെങ്കിലും റേഡിയോ കേള്ക്കാമല്ലോ. പിന്നെ രാവിലത്തെ എന്റെ സമയക്രമീകരണം കൊച്ചി എഫ്.എം.-ന്റെ വകയാണ്.
സുഭാഷിതം കേട്ടുണരും
പ്രഭാതഗീതം കേട്ട് പ്രഭാതസവാരി
പ്രാദേശിക വാര്ത്തകള്കേട്ടുകൊണ്ട് ചായകുടി...
എഫ്.എം. ഡയറി കേട്ടുകൊണ്ട്,
പല്ലുതേയ്ക്കല്, ക്ഷവരം, കുളി .....
(ദേശീയ) വാര്ത്തകള് കേട്ടുകൊണ്ട് പ്രഭാതഭക്ഷണം.
പരാതികള്ക്കു മറുപടി -പ്രതികരണം/ ആരോഗ്യവേദി/ഗാന്ധിദര്ശനം/നിയമവേദി (ഏതെങ്കിലുമൊന്ന്) കഴിയുമ്പോള് എനിക്കുപേരേണ്ട സമയമാകും.
പിന്നെ ആകാശദൂത്/ഹലോ ജോയ് ............... എന്നിവ മൊബൈലിലൂടെ കേള്ക്കും. ആശാലത, വി.എം.ഗിരിജ, തെന്നല് (AIR), പൂജ (ക്ലബ്ബ് എഫ്.എം) എന്നിവരൊക്കെയാണ് കൊച്ചിയുടെ താരങ്ങള്. ആശാലതയുടെ വാചക കസര്ത്തും ഗിരിജേച്ചിയുടെ ശബ്ദഗാംഭീര്യവും എടുത്തുപറയാതെ വയ്യ.
Friday, August 22, 2008
കുട്ടികളെ കരയിക്കരുത്.
കുട്ടികളെ ശിക്ഷിച്ചു വളര്ത്തേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകതയെക്കുറിച്ച് കഴിഞ്ഞദിവസം മാതൃഭൂമിയിലെ ഒരു ലേഖനത്തില് വായിച്ചു. വായനയ്ക്കു ശേഷം അല്പം നേരം ചിന്തിക്കേണ്ടിവന്നു. കാരണം കുട്ടികളേ അടിച്ചും ശാസിച്ചും ശിക്ഷിച്ചും നല്ലവരായി വളര്ത്താനാവില്ല എന്നു വിശ്വസിക്കുന്ന കൂട്ടത്തിലാണു ഞാന്.
എന്റെ അനിയത്തിയുടെ കുട്ടി - ആര്ഷാ, എല്ലാദിവസവും ഏതെങ്കിലും സമയത്ത് അകാരണമായി കരയും. നല്ല ഉച്ചത്തില്, വാശി പിടിച്ചാണ് കരയുന്നത്. ഇതു കാണുമ്പോള് എനിക്കു ദേഷ്യം വരും. കുട്ടികളെ കരയിക്കരുത് എന്നാണ് എന്റെ പ്രമാണം. അനിയത്തിയും അമ്മച്ചിയും പറയും: ‘അവള് വാശിപിടിച്ചു കരയുന്നതെല്ലേ, കരയട്ടെ. കുറച്ചു കഴിയുമ്പോള് തന്നെ നിര്ത്തിക്കൊള്ളും’ എന്ന്. കുട്ടികള് കരയുമ്പോള് ‘നാശം, ശവം, ജന്മം .... #$%@@ എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞ് വഴക്കുപറയുന്ന ചില അമ്മമാരെ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. അഞ്ചു വയസ്സില് താഴെയുള്ള കുട്ടികള്ക്ക് അവരുടെ ഡിമാന്റ്സ് അറിയിക്കാന് എളുപ്പവഴിയാണ് കരയുക എന്നത്. അതുമനസ്സിലാക്കി പെരുമാറാന് മുതിര്ന്നവര്ക്കു കഴിയണം. ശ്രദ്ധ തിരിച്ചുവിട്ടുക എന്നതാണ് ഏറ്റവും എളുപ്പവഴി. അതുപോലെ തന്നെ കരച്ചില് തുടങ്ങുമ്പോഴേ എന്തെങ്കിലും തന്ത്രം വഴി പിന്തിരിപ്പിക്കാന് കഴിഞ്ഞാല് നന്ന്. കുട്ടികളുടെ വാശിക്കു മുന്പില് അമ്മമാരും വാശിപിടിക്കുന്നതാണ് മിക്കാവാറും രംഗം വഷളാക്കുന്നത്.
ചെന്നെയില് വച്ച് ഒരിക്കല് ഒരു പ്രഭാഷണത്തില് കുട്ടികളെ വളര്ത്തുന്നതിനെക്കുറിച്ച് ഏതോ തമിഴ് മഹദ് ഗ്രന്ഥത്തില് നിന്നെടുത്ത ഒരു ശ്ലോകം വ്യഖ്യാനിച്ച് നല്ല ഒരാശയം വിവരിച്ചത് കേള്ക്കുകയുണ്ടായി. അത്തിനു വേണ്ടി ഇന്റര്നെറ്റില് തിരഞ്ഞപ്പോള് ഉമേഷിന്റെ പോസ്റ്റില് നിന്നും ഈ സംസ്കൃതശ്ലോകം (കുട്ടികളെ വളര്ത്തേണ്ട വിധത്തേപറ്റി) ആണുകിട്ടിയത്. (തമിഴില് പറഞ്ഞ അതേ വക്യവും ആശയവും):
“രാജവത് പഞ്ചവര്ഷാണി
ദശവര്ഷാണി ദാസവത്
പ്രാപ്തേ ഷോഡശവര്ഷേ
തുപുത്രം മിത്രവദാചരേത്”
അര്ത്ഥം: പുത്രനെ അഞ്ചു വര്ഷം രാജാവിനെപ്പോലെയും (പിന്നീടു) പത്തു വര്ഷം വേലക്കാരനെപ്പോലെയും പതിനാറു വയസ്സായാല് കൂട്ടുകാരനെപ്പോലെയും കരുതണം. അഞ്ചു വയസ്സു വരെ കുഞ്ഞിനു വേണ്ടതെല്ലാം കൊടുത്തു രാജാവിനെപ്പോലെ വളര്ത്തണം. ആറു മുതല് പതിനഞ്ചു വരെ അനുസരണ, അച്ചടക്കം, മര്യാദ തുടങ്ങിയവ പഠിപ്പിച്ചു് ലോകത്തില് ഒരു നല്ല മനുഷ്യനായി വളരാന് പര്യാപ്തനാക്കണം. പതിനാറു വയസ്സായാല് തനിക്കൊപ്പം കരുതണം. വളരെ അന്വര്ത്ഥമായ ഉപദേശം!
ആറുവയസ്സു വരെ കുട്ടികളെ രാജാക്കന്മാരെ പോലെ വളര്ത്തണം എന്നു പറയുന്നതില് വളരെ ശരിയുണ്ടെന്നു തോന്നുന്നു. കാരണം, മനഃശാസ്ത്രത്തിന്റെ വളര്ന്നുവരുന്ന ശാഖയായ ‘ട്രാന്സക്ഷണല് അനാലിസ്സിസില്’ പറയുന്നു ശൈശവത്തില് ഒരു വ്യക്തിയുടെ മനസ്സിന്റെ തിരശ്ശീലയില് പതിക്കുന്ന ചിത്രങ്ങളാണ് (സ്ട്രോക്ക്സ്) പിന്നീട് അവന്റെ സ്വഭാവത്തെ രൂപപ്പെടുത്തുന്നത് എന്ന്. ആ പ്രായത്തില് തന്റെ മാതാപിതാക്കളില് നിന്നും ഉറ്റവരില് നിന്നും മാധ്യമങ്ങളില് (ഉദാഃ ടെലിവിഷന്-ഷം) നിന്നും ഒക്കെ നിരവധി ‘സ്റ്റ്രോക്കുകള്’ ആ കുഞ്ഞു തിരശ്ശീലയില് പതിക്കുന്നു. അതാണു പിന്നീട് കൌമാരത്തിലെ റിബലുകളെയും, തെമ്മാടികളെയും, നല്ലപിള്ളമാരെയും ഒക്കെ സൃഷ്ടിക്കുന്നത് എന്ന്. അതുകൊണ്ടാണ് സ്കൂളില് പടിക്കുന്ന കുട്ടികളെ തിരുത്തുവാന് അധ്യാപകരും മാതപിതാക്കളും കിണഞ്ഞ് പരിശ്രമിച്ചിട്ടും നടക്കാതെ വരുന്നത്?!
കുമാരനാശാന്റെ ‘വീണപൂവിലെ’ ഈ വരികളാണ് കുഞ്ഞുങ്ങളേക്കാണുമ്പോള് എനിക്കോര്മ്മവരാറുള്ളത്:
‘ലാളിച്ചു പെറ്റ ലത അന്പോട് ശൈശവത്തില് പാലിച്ചു പല്ലവ പുടങ്ങളില് വച്ചു നിന്നെആലോല വായു ചെറു തോട്ടിലുമാട്ടിതാരാട്ടാലാപമാര്ന്നു മലരേ ദല മര്മരങ്ങള്‘
ഭാരതത്തിലെ ഗുരുക്കന്മാര് നിര്ദ്ദേശിച്ച ഈ ശ്ലോകം തീര്ച്ചയായും പ്രസക്തമായിട്ടാണു എനിക്കു തോന്നിയിട്ടുള്ളത്. നിങ്ങളും പരീക്ഷിച്ചു നോക്കൂ...
Monday, August 18, 2008
വീണ്ടുണ്ടുമൊരു ചിങ്ങപ്പുലരിയില്
മഴക്കാലം കഴിഞ്ഞ് വെയിലുദിക്കുമ്പോള് ചിങ്ങമാസം വന്നുചേരുകയായി.
മഴക്കാലം എന്നു പറയുമ്പോള് ഓര്മ്മവരുന്നത് പണ്ട് വീട്ടിലും വീടിനടുത്ത പറമ്പുകളിലും തെങ്ങിനുതടമെടുത്തിരുന്നതാണ്. ഈ തെങ്ങിന് തടങ്ങളില് ഞങ്ങള് കൊച്ചുകുട്ടികള് കടലാസുകൊണ്ട് വഞ്ചിയുണ്ടാക്കി ഒഴുക്കിവിടുമായിരുന്നു. ഞാനീയടുത്തകാലത്ത് ഒരിടത്തും തെങ്ങിന് തടമോ അതില് വെള്ളം നിറഞ്ഞുനില്ക്കുന്നതോ കുട്ടികള് കളിവഞ്ചിയുണ്ടാക്കി കളിക്കുന്നതോ കണ്ടിട്ടില്ല!
ചിങ്ങമാസം പിറന്നാല് പിന്നെ ഓണത്തിന്റെ ഒരു നിറവും മണവുമൊക്കെ മനസ്സില് നിറയുകയായി. പണ്ട് ഓണപ്പൂവിടുന്നതിനു എന്റെ പ്രായത്തിലെല്ലാവരും (സ്കൂളില് പടിക്കുന്ന കുട്ടികള്) പലദിക്കിലും നടന്ന് പൂപറിക്കാന് പോകുമായിരുന്നു. എന്നാല് ഞങ്ങളുടെ (ഞാനും ജൈസിയും) അപ്പച്ചന് അവരുടെ കൂടെ പോയി ദൂരെനിന്നും പൂപറിക്കാന് ഞങ്ങളെ വിടില്ലായിരുന്നു. വളരെ ദുഃഖകരമായ ഒരു നിരോധനം ആയിരുന്നു അത്. കൂട്ടുകാരെല്ലാം ദൂരെയെങ്ങോ മലയില് പോയി ചെങ്കദളി, മഞ്ഞക്കോളാമ്പി . . .ഇത്യാദി ‘അത്യപൂര്വ്വ’ പൂക്കള് ശേഖരിച്ച് കൊണ്ടുവരുമായിരുന്നു. ഞങ്ങള്ക്ക് അതിന്റെ പങ്കുലഭിക്കാന് അവരുടെ മുന്പില് താണ് കേണു നില്ക്കുകയല്ലാതെ വേറേവഴിയില്ലായിരുന്നു.
ഇതേതു മലയില് നിന്നാണുപറിച്ച് കൊണ്ടുവരുന്നതെന്നാലോചിച്ച് തലപുകക്കാറുണ്ടയിരുന്നു. ഏതോ ഹിമാലയം പോലത്തെ മലയായിരുന്നു മനസ്സിലെ ചിത്രത്തില്. വര്ഷങ്ങള്ക്ക് ശേഷം സ്വന്തമായി സൈക്കിള് (അപ്പച്ചന്റെ ഹെര്ക്കുലീസ്) ചവുട്ടി സഞ്ചരിക്കാന് തുടങ്ങിയപ്പോള് (7 -ആം ക്ലാസ്സിലെത്തി) ഞാന് ഈ മല കണ്ടുപിടിക്കാന് ഒരു ശ്രമം നടത്തിനോക്കി. പക്ഷെ അങ്ങിനെ ഒരു മലയും കാടും ഒന്നും കണ്ടെത്താന് കഴിഞ്ഞില്ല. ഇന്നും അവര് പറയാറുണ്ടായിരുന്ന കഥകളും വിവരണവും വച്ച് ‘കദളിപ്പൂ’ കിട്ടിരിയുന്ന ആ മലയെവിടെയാണെന്ന് ഞാന് തേടാറുണ്ട്.
ഒരു ഓണവധിക്കാലത്താണ് ഞാന് റെയില് വേ സ്റ്റേഷനില് പ്രതിയാക്കപ്പെട്ടത്. അക്കഥയിങ്ങനെ:
ഞാനും സന്തോഷ് ബലകൃഷ്ണനും കൂടി, മുളന്തുരുത്തി കരവട്ടെകുരിശിനു എന്തോവാങ്ങിക്കാന് പോയതാണ്. ഒരിടവഴി സൈക്കിള് ചവുട്ടി, റെയില് വേ സ്റ്റേഷന് വഴി പോയാല് എളുപ്പമാണ്. റെയില് വേ പ്ലാറ്റ്ഫോമിന്റെ ഒരറ്റത്തുചെന്നുകയറി, സൈക്കിള് പ്ലാറ്റ്ഫോമില്ക്കൂടി ‘ചവുട്ടി’ ഞാനും സന്തോഷും നീങ്ങുമ്പോള് അതാ സ്റ്റേഷന് മസ്റ്ററേമാന് ചാടിവീണു മുന്പില്...
പ്ലാറ്റ്ഫോമില് ക്കൂടി സൈക്കിള് ചവുട്ടിയ ധിക്കാരികളെ കയ്യോടെ പിടികൂടി!! “ഇതൊരു സര്ക്കാര് സ്ഥലമാണ്. അനധികൃതമായി സൈക്കിള് ചവുട്ടുന്നത് ശിക്ഷാര്ഹമാണ്” ഉടനെ എന്റെ തിരുവായില് നിന്നും വന്നത്: ‘ഈ സര്ക്കാര് എന്നുപറഞ്ഞാല് ആരുടെയാ സാറെ, ജനങ്ങളുടെയല്ലെ?’ മാസ്റ്റര്ക്ക് ചൊറിഞ്ഞ് വരാന് വേറെന്തുവേണം. സൈക്കില് വാങ്ങിപൂട്ടിവച്ചിട്ട് ‘മക്കള് വീട്ടില് പോയ്ക്കോ‘യെന്നു പറഞ്ഞപ്പോളാണ് സംഗതിയുടെ ഗൌരവം മനസ്സിലായത്. രണ്ട് നിക്കറുപിള്ളേരും കൂടി കരഞ്ഞുനോക്കിയെങ്കിലും കാര്യമുണ്ടയില്ല. (ഹെര്ക്കുലീസ് ഇല്ലാതെ എങ്ങിനെ വീട്ടില് ചെല്ലും?)
മുളന്തുരുത്തി പള്ളിത്താഴത്ത് മെഡിക്കല് ഷോപ്പ് നടത്തുന്ന സുധിയായിരുന്നു പിന്നെ ആശ്രയം. സുധിയുടെ അച്ഛന് കടയിലുണ്ടായിരുന്നു. ഒന്നാലോചിച്ചശേഷം ഒരു നമ്പറില് വിളിച്ചു. ഏതോ മുതിര്ന്ന റിട്ടയേര്ഡ് ഉദ്യോഗസ്ഥന് (മുളന്തുരുത്തിയില് താമസിക്കുന്ന) ആയിരുന്നു. കാര്യം പറഞ്ഞപ്പോള് അദ്ദേഹത്തിനീ വീരന്മാരെ ഒന്നു കാണാണം!! ഞങ്ങള് ചെന്നു. ഈ ചെറുപ്രായത്തില് ഇത്തരം വികൃതികാണിച്ചതു ശരിയായില്ല എന്നദ്ദെഹം പറഞ്ഞു. ഞങ്ങള്ക്കും അതുശരിയാണെന്നു തോന്നി. പിന്നീട് ഫോണ് എടുത്ത് സ്റ്റേഷന് മാസ്റ്ററെ വിളിച്ച് പറഞ്ഞു. ‘ചെന്ന് ക്ഷമപറഞ്ഞിട്ട്‘ സൈക്കിള് വാങ്ങിക്കോളാന് പറഞ്ഞു.
സൈക്കിളിന്റെ താക്കോല് വാങ്ങി സൈക്കില് ഉരുട്ടി സ്റ്റേഷനുവെളിയില് വന്നപ്പോഴാണ് ..... ഒരു മണിക്കൂറിലേറെയായി വികടഗതിയിലായിരുന്ന ഞങ്ങളുടെ ശ്വാസം നേരെ വീണത്.
(25 കൊല്ലങ്ങള്ക്കു മുന്പു നടന്നത്)
മഴക്കാലം എന്നു പറയുമ്പോള് ഓര്മ്മവരുന്നത് പണ്ട് വീട്ടിലും വീടിനടുത്ത പറമ്പുകളിലും തെങ്ങിനുതടമെടുത്തിരുന്നതാണ്. ഈ തെങ്ങിന് തടങ്ങളില് ഞങ്ങള് കൊച്ചുകുട്ടികള് കടലാസുകൊണ്ട് വഞ്ചിയുണ്ടാക്കി ഒഴുക്കിവിടുമായിരുന്നു. ഞാനീയടുത്തകാലത്ത് ഒരിടത്തും തെങ്ങിന് തടമോ അതില് വെള്ളം നിറഞ്ഞുനില്ക്കുന്നതോ കുട്ടികള് കളിവഞ്ചിയുണ്ടാക്കി കളിക്കുന്നതോ കണ്ടിട്ടില്ല!
ചിങ്ങമാസം പിറന്നാല് പിന്നെ ഓണത്തിന്റെ ഒരു നിറവും മണവുമൊക്കെ മനസ്സില് നിറയുകയായി. പണ്ട് ഓണപ്പൂവിടുന്നതിനു എന്റെ പ്രായത്തിലെല്ലാവരും (സ്കൂളില് പടിക്കുന്ന കുട്ടികള്) പലദിക്കിലും നടന്ന് പൂപറിക്കാന് പോകുമായിരുന്നു. എന്നാല് ഞങ്ങളുടെ (ഞാനും ജൈസിയും) അപ്പച്ചന് അവരുടെ കൂടെ പോയി ദൂരെനിന്നും പൂപറിക്കാന് ഞങ്ങളെ വിടില്ലായിരുന്നു. വളരെ ദുഃഖകരമായ ഒരു നിരോധനം ആയിരുന്നു അത്. കൂട്ടുകാരെല്ലാം ദൂരെയെങ്ങോ മലയില് പോയി ചെങ്കദളി, മഞ്ഞക്കോളാമ്പി . . .ഇത്യാദി ‘അത്യപൂര്വ്വ’ പൂക്കള് ശേഖരിച്ച് കൊണ്ടുവരുമായിരുന്നു. ഞങ്ങള്ക്ക് അതിന്റെ പങ്കുലഭിക്കാന് അവരുടെ മുന്പില് താണ് കേണു നില്ക്കുകയല്ലാതെ വേറേവഴിയില്ലായിരുന്നു.
ഇതേതു മലയില് നിന്നാണുപറിച്ച് കൊണ്ടുവരുന്നതെന്നാലോചിച്ച് തലപുകക്കാറുണ്ടയിരുന്നു. ഏതോ ഹിമാലയം പോലത്തെ മലയായിരുന്നു മനസ്സിലെ ചിത്രത്തില്. വര്ഷങ്ങള്ക്ക് ശേഷം സ്വന്തമായി സൈക്കിള് (അപ്പച്ചന്റെ ഹെര്ക്കുലീസ്) ചവുട്ടി സഞ്ചരിക്കാന് തുടങ്ങിയപ്പോള് (7 -ആം ക്ലാസ്സിലെത്തി) ഞാന് ഈ മല കണ്ടുപിടിക്കാന് ഒരു ശ്രമം നടത്തിനോക്കി. പക്ഷെ അങ്ങിനെ ഒരു മലയും കാടും ഒന്നും കണ്ടെത്താന് കഴിഞ്ഞില്ല. ഇന്നും അവര് പറയാറുണ്ടായിരുന്ന കഥകളും വിവരണവും വച്ച് ‘കദളിപ്പൂ’ കിട്ടിരിയുന്ന ആ മലയെവിടെയാണെന്ന് ഞാന് തേടാറുണ്ട്.
ഒരു ഓണവധിക്കാലത്താണ് ഞാന് റെയില് വേ സ്റ്റേഷനില് പ്രതിയാക്കപ്പെട്ടത്. അക്കഥയിങ്ങനെ:
ഞാനും സന്തോഷ് ബലകൃഷ്ണനും കൂടി, മുളന്തുരുത്തി കരവട്ടെകുരിശിനു എന്തോവാങ്ങിക്കാന് പോയതാണ്. ഒരിടവഴി സൈക്കിള് ചവുട്ടി, റെയില് വേ സ്റ്റേഷന് വഴി പോയാല് എളുപ്പമാണ്. റെയില് വേ പ്ലാറ്റ്ഫോമിന്റെ ഒരറ്റത്തുചെന്നുകയറി, സൈക്കിള് പ്ലാറ്റ്ഫോമില്ക്കൂടി ‘ചവുട്ടി’ ഞാനും സന്തോഷും നീങ്ങുമ്പോള് അതാ സ്റ്റേഷന് മസ്റ്ററേമാന് ചാടിവീണു മുന്പില്...
പ്ലാറ്റ്ഫോമില് ക്കൂടി സൈക്കിള് ചവുട്ടിയ ധിക്കാരികളെ കയ്യോടെ പിടികൂടി!! “ഇതൊരു സര്ക്കാര് സ്ഥലമാണ്. അനധികൃതമായി സൈക്കിള് ചവുട്ടുന്നത് ശിക്ഷാര്ഹമാണ്” ഉടനെ എന്റെ തിരുവായില് നിന്നും വന്നത്: ‘ഈ സര്ക്കാര് എന്നുപറഞ്ഞാല് ആരുടെയാ സാറെ, ജനങ്ങളുടെയല്ലെ?’ മാസ്റ്റര്ക്ക് ചൊറിഞ്ഞ് വരാന് വേറെന്തുവേണം. സൈക്കില് വാങ്ങിപൂട്ടിവച്ചിട്ട് ‘മക്കള് വീട്ടില് പോയ്ക്കോ‘യെന്നു പറഞ്ഞപ്പോളാണ് സംഗതിയുടെ ഗൌരവം മനസ്സിലായത്. രണ്ട് നിക്കറുപിള്ളേരും കൂടി കരഞ്ഞുനോക്കിയെങ്കിലും കാര്യമുണ്ടയില്ല. (ഹെര്ക്കുലീസ് ഇല്ലാതെ എങ്ങിനെ വീട്ടില് ചെല്ലും?)
മുളന്തുരുത്തി പള്ളിത്താഴത്ത് മെഡിക്കല് ഷോപ്പ് നടത്തുന്ന സുധിയായിരുന്നു പിന്നെ ആശ്രയം. സുധിയുടെ അച്ഛന് കടയിലുണ്ടായിരുന്നു. ഒന്നാലോചിച്ചശേഷം ഒരു നമ്പറില് വിളിച്ചു. ഏതോ മുതിര്ന്ന റിട്ടയേര്ഡ് ഉദ്യോഗസ്ഥന് (മുളന്തുരുത്തിയില് താമസിക്കുന്ന) ആയിരുന്നു. കാര്യം പറഞ്ഞപ്പോള് അദ്ദേഹത്തിനീ വീരന്മാരെ ഒന്നു കാണാണം!! ഞങ്ങള് ചെന്നു. ഈ ചെറുപ്രായത്തില് ഇത്തരം വികൃതികാണിച്ചതു ശരിയായില്ല എന്നദ്ദെഹം പറഞ്ഞു. ഞങ്ങള്ക്കും അതുശരിയാണെന്നു തോന്നി. പിന്നീട് ഫോണ് എടുത്ത് സ്റ്റേഷന് മാസ്റ്ററെ വിളിച്ച് പറഞ്ഞു. ‘ചെന്ന് ക്ഷമപറഞ്ഞിട്ട്‘ സൈക്കിള് വാങ്ങിക്കോളാന് പറഞ്ഞു.
സൈക്കിളിന്റെ താക്കോല് വാങ്ങി സൈക്കില് ഉരുട്ടി സ്റ്റേഷനുവെളിയില് വന്നപ്പോഴാണ് ..... ഒരു മണിക്കൂറിലേറെയായി വികടഗതിയിലായിരുന്ന ഞങ്ങളുടെ ശ്വാസം നേരെ വീണത്.
(25 കൊല്ലങ്ങള്ക്കു മുന്പു നടന്നത്)
Subscribe to:
Comments (Atom)
